"ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ: Το Κουκλοθέατρο του Ασυνείδητου"

Ο τρόπος που εκφράζεται το δίπολο «Ζωή και Θάνατος», μας δίνει ένα εξαιρετικό παράδειγμα για την απλότητα και την αμεσότητα που η αλήθεια ορίζει την πραγματικότητά μας, υπερβαίνοντας αυτό που εμείς θέλουμε να νομίζουμε ότι είμαστε:
Όταν δεν είμαστε ζωντανοί, είμαστε νεκροί.
Δεν μπορούμε να είμαστε λίγο ζωντανοί ή λίγο νεκροί…

Με τον ίδιο τρόπο, όσο δεν είμαστε Αληθινοί, είμαστε Ψεύτικοι…
Δεν γίνεται να είμαστε λίγο αληθινοί ή λίγο ψεύτικοι…
Δεν γίνεται να είμαστε «υπό συνθήκες ειλικρινής ή «εκ παραδρομή» ψεύτες.

Καθώς λοιπόν ανιχνεύουμε τη διαδρομή στην προσωπική Εσωτερική μας Αλήθεια, κάποια στιγμή καλούμαστε να τοποθετηθούμε στο εξής ερώτημα:
Όταν η ζωή που ζούμε δεν μας ανήκει αμιγώς – όταν δηλαδή οι συνειδητές ή ασυνείδητες συμπεριφορές μας τείνουν να εκφράζουν ως επί το πλείστον επίκτητες πεποιθήσεις και ετερόβουλες επιθυμίες χωρίς να ξεκινούν καν να εκφράζουν την Αλήθεια του Εαυτού μας και τις Πραγματικές Ανάγκες της Ψυχής – τι είμαστε;
Ζωντανοί ή Πεθαμένοι;

Ο Κάρλο Καλόντι όταν έγραψε το παραμύθι «Οι Περιπέτειες του Πινόκιο» (1883), εμπνεύστηκε την ιστορία ενός γέρο-ξυλουργού που ανήμπορος να αντιμετωπίσει την μοναξιά του θέλησε να κατασκευάσει ένα ξύλινο γιο για να του κάνει παρέα.
Ένα γιό που ναι μεν συμπεριφερόταν σαν αληθινός, αλλά παρέμενε… ξύλινος.
Ακόμα κι έτσι, ο Πινόκιο θέλησε να φύγει για να «ζήσει».
Ο Ξυλουργός, χωρίς νήματα δεν μπορούσε να ελέγξει το αγόρι και κινδύνεψε τη ζωή του για να το βρει και να το φέρει πίσω… Ο Πινόκιο κατάλαβε πως χωρίς Αλήθεια δεν μπορούσε να ζήσει σαν κανονικό αγόρι…

Όταν δεν έχουμε πρόσβαση στις πραγματικές Ανάγκες της Ψυχής, ο Νους κατασκευάζει Επιθυμίες. Η Επιθυμία κατασκευάζει υποκατάστατα. Η Αλήθεια δίνει Ζωή…
Και τελικά;;; Ποιος ήταν η μαριονέτα; Ο Ξυλουργός ή ο Πινόκιο;
Όσο η Επιθυμία κινούσε τα νήματα της Μοναξιάς για το Ξυλουργό, και όσο το Ψέμα κινούσε τα βήματα του Πινόκιο – και οι δύο!!

Στο Ψέμα είναι όλοι «νεκροί»:

• Όσοι κατασκευάζουν υποκατάστατα και χειρίζονται τους ανθρώπους σαν αντικείμενα για τις επιθυμίες τους, κινούνται οι ίδιοι από τα νήματα της Επιθυμίας. Νομίζουν πως ο Άλλος είναι η «μαριονέτα» και δίνουν τη ζωή και το χρόνο τους παραμένοντας υπόχρεοι στον συνεχή τους φόβο τους μην τυχόν η «μαριονέτα «πάρει πρωτοβουλία» και φύγει… 

• Όσοι κινούνται τυφλά και άβουλα από τις προσταγές και τα νήματα ενός αόρατου ή ορατού Αφέντη, δίνουν την αξία και την ελευθερία τους με αντάλλαγμα τη Ζωή και το Χρόνο του «αφέντη» τους, νομίζοντας πως έτσι θα μαλακώσουν την ψεύτικη και «ξύλινη» καρδιά τους…

Ο Θιασάρχης…

Είναι θέμα εκπαίδευσης…
Όσο πιο μικρός ξεκινήσεις την… καριέρα σου – τόσο καλύτερα θα ερμηνεύεις το ρόλο σου. Το μεγάλο μυστικό: Η συνεχή πρόβα…
Το ακόμα μεγαλύτερο; Κάντε το να μοιάζει με παιγνίδι!!!

-  Έλα να κοιμηθείς… και θα σου πω μια ιστορία!!!
-  Μα μαμά… δε νυστάζω τώρα !!! Θα καθίσεις όμως μαζί μου, να μου πεις την ιστορία;
-  Φυσικά μωρό μου… ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ !! «Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παιδάκι  
   που δεν είχε μαμά και μπαμπά και κοιμότανε στο δρόμο….»

- Μπαμπά, κουράστηκα πολύ φέτος και δε θέλω να πάω φροντιστήριο το καλοκαίρι.
  Θέλω να πάω διακοπές με τους φίλους μου…
- Να πας αγόρι μου!! Μην ανησυχείς για μένα…. Θα πω στο γιο του κυρ-Τάκη να με
  βοηθήσει… Ξέρεις, του διπλανού που δε καταφέρανε να τον σπουδάσουνε και τον έχουνε  για να κάνει   θελήματα….

Το παιδί, δεν κατανοεί συνειδητά ούτε τον τρόπο, ούτε τον λόγο που υπέστη χειρισμό – δεν κατανοεί καν ότι υπέστη χειρισμό. Όμως, την ίδια στιγμή βαθιά στο ασυνείδητο του, δέχεται σαν δεδομένο ότι είναι a priori αποδεκτό, να παρακάμπτεται η προσωπική του βούληση. Κι αν αυτό είναι επιτρεπτό από του γονείς του που το γέννησαν και άρα το αγαπούν και σέβονται τις ανάγκες του (;;;), εννοείται πως είναι αποδεκτό να συμβαίνει από οποιονδήποτε άλλο με εξουσία πάνω του.

Την ίδια στιγμή, εκπαιδεύεται με έναν έμμεσο αλλά πανίσχυρο τρόπο στο γεγονός, πως και το ίδιο όταν θελήσει αργότερα να καλύψει κάποια ανάγκη ή επιθυμία του, έχει το δικαίωμα, είτε να χειραγωγήσει τους άλλους με τον τρόπο που διδάχτηκε, είτε να προσφέρει τον εαυτό του βορά στον οποιονδήποτε μπορεί να του δώσει αυτό που θέλει…

Σε αυτήν την διαπίστωση, αυτό που σοκάρει δεν είναι αυτό καθαυτό το συμβάν, αλλά το γεγονός πως οι λόγοι και η έκταση του Χειρισμού στη ζωή μας – δεν έχουν ούτε καταφανή αιτία, ούτε διακριτά όρια.

Ο Χειρισμός είναι μια μορφή Βίας !! Ένας έμμεσος και ύπουλος τρόπος να αποσπάσουμε από κάποιον κάτι που θέλουμε χωρίς να το ζητήσουμε άμεσα – χωρίς να εκτεθούμε ή να εκθέσουμε την επιθμία μας… Θα μπορούσαμε ίσως να δώσουμε ένα ελαφρυντικό σε έναν υπάλληλο που προκειμένου να πάρει αύξηση, επικροτεί τον εργοδότη του σε αποφάσεις ή συμπεριφορές που ο ίδιος δεν εγκρίνει. Αλλά, γιατί μια μητέρα ή ένας πατέρας να καταφύγει στον Χειρισμό για να κοιμίσει ή να ταΐσει το παιδί του; Γιατί να πυροδοτήσει σε ένα πλάσμα που πιστεύει και υποστηρίζει πως αγαπάει, μηχανισμούς ενοχής ή φόβου; Γιατί να το υποβιβάσει σε «κτήμα» ή «αντικείμενο»;

Ίσως γιατί και ο ίδιος δεν γνωρίζει άλλον τρόπο να παίρνει αυτό που θέλει. Ίσως επειδή κανείς δεν του δίδαξε πως να το ζητάει. Ίσως γιατί κανείς δεν του είπε πως είναι εντάξει να σέβεται τις ανάγκες και το όριά του. Ίσως επειδή ο Χειρισμός και η Επιθυμία είναι τα αναπόσπαστα νήματα της ζωής του. Ή… ίσως επειδή η Αγάπη, η Αλήθεια και η Αποδοχή δεν υπήρξαν ποτέ σαν ρόλοι στο Κουκλοθέατρο του Ασυνείδητου Κόσμου του…

«Παγκόσμια» αναμετάδοση…!!!

Είτε συνειδητός, είτε ασυνείδητος ο Χειρισμός είναι Χειρισμός…
Είτε πρόκειται για «αθώα» καθημερινά τεχνάσματα, είτε πρόκειται για διπλωματικούς ελιγμούς, το Ψέμα είναι Ψέμα.
Και δεν γίνεται να είμαστε λίγο Αληθινοί… ή λίγο Ψεύτικοι….

Σε κάθε περίπτωση, για να χειριστούμε κάποιον άλλον, έχουμε ΗΔΗ χειριστεί τον Εαυτό μας: τον έχουμε πείσει ότι είμαστε αδύναμοι, ανίκανοι ή ανάξιοι να διεκδικήσουμε άμεσα και να κερδίσουμε επάξια αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη….

Στη χειρότερη περίπτωση, ο χειρισμός είναι τόσο συνυφασμένος με εμάς, που δεν έχουμε καν πρόσβαση στις πραγματικές μας ανάγκες. Ενδέχεται δε σοβαρά, να κατασκευάζουμε πλασματικές ανάγκες (επιθυμίες) προκειμένου να έχουμε λόγους να κινούμε αόρατα νήματα μόνο και μόνο για να αποκτά λόγο ύπαρξης η ξύλινη ύπαρξή μας…
Και δε γίνεται να είμαστε λίγο Ζωντανοί … ή λίγο Νεκροί…

Έτσι, αναπόφευκτα το χειριστικό μοντέλο που υπεστήκαμε και έχουμε ασυνείδητα αναπτύξει για να συναλλασσόμαστε με τον εαυτό μας, είναι το ίδιο που χρησιμοποιούμε για να συναλλασσόμαστε με τους άλλους, και φυσικά ακριβώς το ίδιο που χρησιμοποιούμε για να συναλλασσόμαστε με τη Ζωή και τον Θεό…!!

Ένα παράδειγμα είναι η προσευχή: Η προσευχή ανοίγει ένα ιερό πεδίο επικοινωνίας ανάμεσα σε Εμάς και τον Θεό. Αν εγώ, προκειμένου να πάρω αποδοχή ή αναγνώριση, έχω μάθει να «χειρίζομαι» εμένα, τη ζωή και τους ανθρώπους με το ρόλο του «Θύματος» που θυσιάζεται για να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι, τότε την ώρα της Προσευχής:

• Δεν θα πω: «Θεέ μου, δώσε μου σήμερα τη Δύναμη που μου λείπει για να κάνω αλλαγές στη ζωή μου ώστε να βιώσω τι θα πει Αγάπη κι Εκτίμηση μέσα από την Ελευθερία». 

• Θα πω: «Θεέ μου, σε παρακαλώ με όλη μου την καρδιά, να έχεις καλά τον άντρα μου και να τα παιδία μου για να μπορώ να τους δίνω όλη τη φροντίδα μου, γιατί χωρίς αυτούς δε μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου». 

• Αυτό που πραγματικά λέω: «Θεέ μου, σε παρακαλώ με όλη μου την καρδιά, διαιώνισε την ψυχική μου καταδίκη. Μη με λυτρώσεις ακόμα από την ανάγκη που με κρατάει δέσμια και δεν μπορώ να δω τις δικές μου ανάγκες και να φροντίσω για τη δική μου ζωή».

Τι θα κάνει άραγε ο Θεός;

Στην καλή περίπτωση: Θα ακούσει αυτό που του ζητάω πραγματικά…
Στην ακόμα καλύτερη: Θα φέρει στο δρόμο μου ένα διαζύγιο, ή μια ασθένεια μήπως και ξυπνήσω κι αποφασίσω να κόψω τα «Νήματα»… Γιατί Εκείνος δεν υπάρχει περίπτωση να τα κόψει για μένα…

Είναι βλέπετε, ο τύπος του Γονιού που πραγματικά σέβεται τις ανάγκες των Παιδιών του και δεν τα αναγκάζει να κάνουν τίποτα ούτε άκαιρα, ούτε «για το καλό τους»….

Και τώρα;;;

Τώρα… το θέμα έχει ως εξής:

• Ο Χειριστής και ο Χειριζόμενος, είναι το ίδιο. 

• Είτε μας αρέσει, είτε όχι, είτε το ξέρουμε, είτε όχι,  έχουμε αναπόφευκτα εκπαιδευτεί από μικρά, να είμαστε και τα δύο.

• Κάθε φορά που εμπλεκόμαστε σε παιχνίδια χειραγώγησης, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα σημαίνει πως έχουμε παραδώσει τη Δύναμη μας σε κάποιον Άλλον που πιστεύουμε πως έχει κάτι που εμείς δεν έχουμε, ή μπορεί να μας δώσει κάτι που μας λείπει…

• Έχουμε εκτεθεί σε συνθήκες που μειώνουν την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπειά μας και μεγαλώνουν την ασυνείδητη Ενοχή καθώς και την απόσταση από την Αλήθεια μας. Ακόμα κι αν πετύχουμε αυτό που επιθυμούμε, το κόστος είναι… απροσμέτρητο.

• Μια δική μας Ανάγκη δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί από κάποιον ή κάτι άλλο έξω από εμάς. Μία επιθυμία… ίσως, αλλά ακόμα κι έτσι, το υποκατάστατο είναι πάντα προσωρινό…

• Κάθε φορά πως θεωρούμε τον Άλλο ισχυρότερο από εμάς, του παραχωρούμε το Θρόνο της Εσωτερικής μας Ιεραρχίας. Κάποιος άλλος είναι πλέον ο Θεός! Την ώρα της Ανάγκης, την ώρα της Προσευχής… ποιος θα με εκπροσωπήσει; Ο Ξυλουργός ή ο Πινόκιο; Μμμμμ; Ποιος θέλει να είναι σήμερα ο Θεός μου;

Τι κάνουμε;;;

… την Προσευχή μας!!! Κυριολεκτικά…

Ο μόνος τρόπος να κόψουμε τα νήματα είναι να ζητήσουμε άμεσα αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη από Αυτόν που μπορεί να μας δώσει απεριόριστη πρόσβαση σε οτιδήποτε, χωρίς να μας «χρεώσει» ή να μας ζητήσει κάτι σε αντάλλαγμα.

Ο μόνος τρόπος για να δούμε την πραγματική ανάγκη της Ψυχής μας, είναι να θελήσουμε να πάμε αυτοπροσώπως στο ραντεβού με τον Θεό.
Όταν καταργούμε αυτόβουλα τον Άλλο, μένουμε εμείς κι Εμείς.
Αναπόφευκτα, η Ανάγκη αναβλύζει απ’ την Ψυχή.

Αναπόφευκτα ο Θεός το ακούει. Αναπόφευκτα το πραγματοποιεί… Αναπόφευκτα.
Γιατί αυτός είναι η Δύναμη, είναι η Αγάπη, είναι η Σοφία.

Δεν θα το σκεφτεί, δεν θα το ζυγίσει, δεν θα του λείψει…
Δεν θα το χειριστεί…
Απλά θα το δώσει…

Το ακόλουθο μήνυμα δόθηκε μετά από έναν διαλογισμό για τον Χειρισμό. Ο διαλογισμός έγινε από τον Ιησού μέσω του Αριστείδη Μπαντέλη και το μήνυμα δόθηκε μέσω της Χριστίνας Μανουηλίδου.  


Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013 


Άρης:  Όλη η δουλειά θα γίνει στην κοιλιά και στα έντερα….

Χριστίνα 

Ων Εαυτό Αλήθεια…
Ων Εαυτό Αλήθεια…
Ων Εαυτό Αλήθεια…

Λαμβάνοντας την αίσθηση της Ψυχής σας, αισθανθείτε ωσάν Λόγο το Κέντρο του σώματός σας…

Ων Εαυτό Αλήθεια, στιγμές ψυχής ζητήσατε ως Εαυτό.
Εν τω άνω μέρος του σώματός σας κατοικούντων ων εαυτώ, κατοικούντων ων φαντασία.
Νοιώσατε αυτόν θεόν, ως αλήθεια.
Εις αυτόν απλώς αφήστε, εις το Κέντρο προχωρήστε… εις αυτόν η αλήθεια εαυτού..
Ζητήστε, νοιώστε, ειδείτε, ακούστε, βιώστε, απλά ζητήστε…

Εγώ σας ακούω και σας αισθάνομαι..
Εσείς παραπλανάστε…
Εγώ σας νοιώθω.
Εσείς παραπλανάστε…

Εάν εσείς νοιώσετε και ζητήσετε Ψυχή, αυτήν θα λάβετε ως δώρο Εαυτού.

Ως εσείς χαίρεστε δια άλλας ψυχάς, λυπάστε δια άλλα ψυχάς, ως αυτό εγκλωβίζει σώμα και Νου.

Απλά στη γήινη ζωή που περπατάτε, νοιώστε την ψυχή σας και ζητήστε μέσα από αυτήν.
Αφήστε το να έρθει σε εμένα.
Εσείς απλώς αισθανθείτε.

Αγαπήστε τον εαυτό σας αλλά μην τον λυπηθείτε.
Αγαπήστε τον εαυτό σας, αλλά μην τον διαχειριστείτε.
Αγαπήστε τον εαυτό σας ως Εμού…

Η πατρίδα σας η Ελλάδα, περνάει δύσκολες στιγμές.
Όλοι περιμένουνε την 1η Αυγούστου, να κλείσουν για να ανασάνουν.
Ως τότε, η κατάσταση θα δυσκολεύει.
Η ανάσα θα παρθεί τον Αύγουστο.
Οι άνθρωποι θα κοιμούνται. Άλλοι θα λυπούνται. Άλλοι θα κλαίνε. Άλλοι θα χαίρονται.
Άλλοι δεν θα αισθάνονται. Άλλοι θα έρθουν εδώ.

Όποιος κοιτάξει το Δρόμο του, όποιος κοιτάξει τον εαυτό του και την ψυχή του, θα περάσει αλώβητος.

Όσοι ρωτάνε, ξέρουνε τι θα πάρουνε σαν απάντηση.
Όσοι νομίζουν ότι δουλεύουνε, ξέρουνε τι κάνουνε.
Όσοι νομίζουν ότι υπηρετούν την Αλήθεια, θα διαχειριστούν την πατρίδα σας με το όφελος του ψέματος, με το όφελος του «έκανα κάτι», με το όφελος του «ξέρω», με το όφελος του «γνωρίζω».

Αφήστε τους να κάνουνε, εσείς απλώς αισθανθείτε και προχωρήστε στο δρόμο σας.
Ζητήστε για να πάρετε, κι απλώς προχωρήστε…

Κρατήστε την ημερομηνία 16η Σεπτεμβρίου, και 9η Σεπτεμβρίου.
Απλώς κρατήστε την… και αφήστε την.

Οι άνθρωποι θα εγκλωβιστούν μέσα στα λόγια.
Οι άνθρωποι θα εγκλωβιστούν μες τα μυαλά τους…

Οι άνθρωποι θα εγκλωβιστούν μες τις υποχρεώσεις τους.
Θα εγκλωβιστούν στη λύπησή τους.
Εκεί δεν πλησιάζετε. Δεν ακούτε. Δε βλέπετε. Δεν επεμβαίνετε. Δεν σώζετε.

Απλά τους αφήνετε.
Όσοι θελήσουν να σας ακολουθήσουν, απλώς θα συμβεί.

Θα απαντάτε μόνο όταν σας ρωτάνε, και αφού επιλέξετε αν εσείς θέλετε να απαντήσετε.
Θα ακούτε μόνο όταν θέλετε, και αφού επιλέξετε ότι θέλετε να τους ακούσετε.

Ευχηθείτε μόνο στον εαυτό σας.
Ευχηθείτε για την ψυχής ας.
Ευχηθείτε για το σώμα σας.

Ώρα καλή…

Rafting στο Ποτάμι της Ζωής ...

Από την απειρότητα του Ωκεανού Του, η Θεϊκή Ενέργεια ρέει στον Κόσμο… Κάθε Σύμπαν μεταφράζει την Κοσμική Δημιουργία με μια δική του Ζώσα Θάλασσα συμπυκνώνοντας σε Ύλη όλες τις άπειρες δυνατότητες, ποιότητες και ιδιότητες της Αιώνιας Ύπαρξης. Κάθε πλανήτης ρέει τα Ποτάμια της Ζωής παρέχοντας ένα μοναδικό μαγικό καμβά σε κάθε πρόθυμη Ψυχή που επιθυμεί να ζωγραφίσει το δικό της Έργο...

Στη Γη, το Ποτάμι της Ζωής υπακούοντας στους φυσικούς νόμους ρέει μέσα από τα φίλτρα του Χρόνου και του Χώρου και εκδηλώνεται μέσα από συμπληρωματικές και φαινομενικά αντίρροπες yin/yang δυνάμεις (μέρα/νύχτα, κρύο/ζέστη, ζωή/θάνατος) που όμως στην πραγματικότητα είναι μέρη του Αιώνιου και Άφθαρτου Κύκλου της Θεϊκής Ενότητας.

Έτσι, πολλές φορές μας είναι εξαιρετικά δύσκολο να θυμόμαστε πως η Ζωή εκφράζεται μέσα από τη Συνεχή Ροή, τη Μεταβλητότητα και την Αδιάλειπτη Κίνηση – ακόμα κι όταν η εκδήλωσή της βρίσκεται στη άδηλη πλευρά του Κύκλου της. Για παράδειγμα: το Πνεύμα μας εξακολουθεί να είναι Ζωντανό ακόμα κι όταν το σώμα μας αποχωρεί προσωρινά είτε στον Ύπνο είτε στο Θάνατο…

Άλλωστε στο Ταξίδι της Ζωής, η εν εγρηγόρσει Παρουσία του Πνεύματος μας είναι η μόνη ασφαλής Πυξίδα.  Η… «Πορεία Πλεύσης» που χαράζει το Πνεύμα μας είναι ένας ζωντανός Δρόμος με τελικό προορισμό το Σπίτι Μας – τον Αληθινό μας Εαυτό.. Το Πνεύμα έχοντας διαθέσιμες άπειρες επιλογές, μεταβάλλεται κάθε στιγμή προκειμένου να ανταποκριθεί στις ζυμώσεις που συνεχώς συντελούνται. …

Κι ενώ το Πνεύμα συνεχώς αναδημιουργεί το Δρόμο – το αν και κατά πόσο θα τον ακολουθήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από τις επιλογές μας καθώς κάθε απόφαση ή επιθυμία μας, συνειδητή ή ασυνείδητη θέτει κάποια δεδομένα. Κάθε πράξη μας ορίζει μια πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν, ο Δρόμος του Πνεύματος μας εκτυλίσσεται μέσα από τις επιλογές που γίνονται στο ΤΩΡΑ ! ! !

Ένας σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει το βαθμό της Σύμπλευσης ή της Αντίστασης που προβάλλουμε στα γεγονότα που εξελίσσονται στην πραγματικότητά μας, έγκειται στην εμπιστοσύνη που έχουμε στον Εαυτό μας και στην δυνατότητα μας να είμαστε όχι μόνο ευέλικτοι αλλά και παρόντες στις επιλογές που καθορίζουν την εξέλιξη της πραγματικότητάς και την πορεία της ζωής μας.
Αυτό προϋποθέτει ευελιξία, ευκινησία κι ελαστικότητα…

 Πως όμως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό όταν το οικογενειακό και κοινωνικό μας φόντο προκαλεί κοινωνικές αγκυλώσεις και ψυχολογικές στασιμότητες;;;

• Κάποιοι έχουμε «εκπαιδευτεί» να είμαστε «καθώς πρέπει», εγκρατείς και μετρημένοι, να μη ζητάμε πολλά για να μην απογοητευτούμε, να μην εκφράζουμε πως νιώθουμε για να μην εκτεθούμε…!!!

• Κάποιοι άλλοι στραγγισμένοι νωρίς από αξιωματικά δικαιώματα (χαράς, τρυφερότητας, προσοχής), υποκύπτοντας σε ασυνείδητους και βαθιά ριζωμένους θυμούς είμαστε «επαναστάτες»… Φωνάζουμε, θυμώνουμε, πεισμώνουμε και χρησιμοποιούμε κάθε ευκαιρία για να αποδείξουμε πως «η Ζωή δεν μας δίνει αυτό που δικαιούμαστε»…

Και στις δύο περιπτώσεις, η Ανάγκη, διαμόρφωσε συγκεκριμένες για τον καθένα μας Πεποιθήσεις, που εξυπηρετούν θολά προσωπικά ή κοινωνικά μοτίβα που μας βοηθούν να είμαστε μεν λειτουργικοί και να επιβιώνουμε, εν τούτοις χαράζουν μια εντελώς διαφορετική πορεία πλεύσης με συντεταγμένες που χαρτογραφούν μια πραγματικότητα πολύ ΠΟΛΥ μακριά από τον προορισμό του Πνεύματος μας…     

Το Ποτάμι της Ζωής παρόλα αυτά ρέει… Δεν ρωτάει που πας… απλά ρέει…
Παρακινούμενο από μια σύμφυτη παρόρμηση πότε ήρεμα και απαλά, άλλοτε σα χείμαρρος ή καταρράκτης, εκφράζει αδιάλειπτα την Θεϊκή του καταβολή μέσα από την εναλλαγή και τις άπειρες δυνατότητες που παρέχει… Κάθε παραπόταμος του είναι μια νέα Επιλογή…

Ας φανταστούμε τον εαυτό μας να ταξιδεύει μέσα σε αυτό… Ας φανταστούμε πως ταξιδεύουμε πιασμένοι από έναν μεγάλο Κορμό δέντρου. Κι ας πούμε πως ο Κορμός εκφράζει τις Πεποιθήσεις μας – σαν ένα «κοινωνικό όχημα» εκφράζει όλα αυτά που έως τώρα μας επέτρεπαν «να υπάρχουμε» και να κινούμαστε στη Ζωή με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Ο Νους που έχει Ανάγκη την ψευδαίσθηση της ασφάλειας θέλει «να πιάνεται» από ένα σταθερό σημείο αναφοράς. Έτσι λοιπόν, θεωρεί πως ο Κορμός από τον οποίο είναι πιασμένος είναι κάτι σταθερό, κάτι που δεν κινείται και μπορεί να του παρέχει ασφάλεια… κάτι στο οποίο μπορεί να επενδύσει και να βασιστεί… να χτίσει όνειρα, οικογένειες, επιχειρήσεις, πολιτείες…

Κι όλα αυτά την ώρα που ο Κορμός πλέει, κινείται και συμπαρασύρεται από το Ποτάμι…

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πως στο ίδιο Ποτάμι κινούνται κι άλλοι πολλοί Κορμοί, πολλά «οχήματα», πολλές Πεποιθήσεις…
Κάθε φορά που ο καθένας μας έρχεται σε επαφή με μια νέα Δυνατότητα ή Ευκαιρία, το ατέρμονο Ποτάμι της Ζωής - εκδηλώνοντας την άπειρη Σοφία και Αγάπη της Θεϊκής Ενέργειας – υποκλίνεται με χάρη στην Ελεύθερη Βούληση και διακλαδώνεται για να μας δώσει την Επιλογή!

Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως βρισκόμαστε πάνω σε κάποιον κορμό και πως η πορεία μας έχει μια κατεύθυνση προς τα αριστερά, όταν από κάπου στο βάθος αρχίζει να ακούγεται η ροή του Ποταμού πιο έντονα… και πιο έντονα. Παρόλο που η κίνηση γύρω από τον Κορμό μας σταδιακά δυναμώνει και είναι πλέον απροκάλυπτη… εμείς κρατιόμαστε από τον Κορμό πιο σφιχτά για να επιβεβαιώσουμε την «σταθερότητά» του (!).

Παρόλα αυτά δεν αργεί να φανεί η Διακλάδωση. Το νερά αγριεύουν, το Ποτάμι χωρίζεται – είναι η ώρα για Νέες Επιλογές…

Ο Κορμός μου όντας αριστερά τείνει αριστερά…

-       Η Ανάγκη φωνάζει: «Κρατήσου από τον Κορμό και μείνε αριστερά! Τόσα χρόνια ταξιδεύουμε έτσι … ΜΕΙΝΕ»
-       Το Πνεύμα φωνάζει: «Δεξιά! Δεξιά είναι το Σπίτι…! Άλλαξε Κορμό – δεν είναι πια για σένα!! Πήδα στον διπλανό… είναι η ώρα...ΦΥΓΕ».

Ποια Πυξίδα θα εμπιστευτούμε; 

Ο βαθμός που ο Νους μας προσκολλάται στις Πεποιθήσεις του είναι ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια που καθορίζουν εάν θα επιτρέψουμε τη Μετάβαση, το μέγεθος και την ποιότητα της…

Και τελικά; Θ’ αλλάξουμε Κορμό; Θα αλλάξουμε τις πεποιθήσεις μας; Θα σπάσουμε τους νοητικούς περιορισμούς που παρεμβαίνουν στην Πορεία;

Για να πάμε στο Καινούργιο χρειάζεται να αφήσουμε το Παλιό… Το Παλιό μπορεί να είχε ασφάλεια, κύρος, αποδοχή, άνεση… Το Καινούργιο; Δεν έχει ακόμα σχηματιστεί… Είναι άγνωστο και ως τέτοιο προκαλεί δισταγμό ίσως φόβο…

Αν επιλέξουμε να παραμείνουμε στον ίδιο Κορμό ορίζουμε τη συνέχεια της Πορεία μας στο Ποτάμι της Ζωής μέσα από την Πυξίδα της Ανάγκης και τις παλιές μας Πεποιθήσεις: θα συνεχίζουμε να βιώνουμε την ίδια πραγματικότητα… Αν διαλέξουμε τον διπλανό Κορμό που οδεύει στην ίδια κατεύθυνση, η πραγματικότητα θα διαφέρει από τη γνώριμη αλλά κατ’ ουσίαν θα είναι ίδια…  Κάπου στη συνέχεια κάποιο άλλο παρακλάδι θα μας επαναφέρει στην αρχική γραμμή πλεύσης ή θα μας απομακρύνει κι άλλο απ’ το Σπίτι μας… και μετά κάποιο άλλο … και κάποιο άλλο…

Κάποτε κατανοούμε πως είτε αλλάζουμε, είτε δεν αλλάζουμε Κορμούς – συμβάλλουμε στην εξέλιξη της Ζωής μας, είτε εκούσια (με Επίγνωση) είτε ερήμην μας (χωρίς Επίγνωση)…

Καθώς αλλάζουμε Κορμούς, αλλάζουμε κατεύθυνση και δονήσεις… Βιώνουμε την πραγματικότητα που επιλέξαμε μέσα από διαφορετικό πρίσμα, εφόδια και εργαλεία. Παράλληλα σπάμε τις νοητικές και ψυχολογικές μας αγκυλώσεις, ανακαλύπτουμε νέα ταλέντα μας, νέες ποιότητες και γινόμαστε πιο δεκτικοί στην Αλλαγή… Λίγο πιο έτοιμοι για την επόμενη Διακλάδωση…

Η σχέση που σταδιακά εδραιώνουμε με τον Εαυτό μας μέσα από την εμπειρία του Ταξιδιού ορίζει το βαθμό Επίγνωσης που αποκτούμε… και καθώς εμπιστευόμαστε όλο και περισσότερο το Πνεύμα μας για καθοδήγηση, η Πυξίδα μας, μας βοηθά να προσανατολιζόμαστε χωρίς αντιστάσεις στον Αληθινό Βορά! Βέβαια, επειδή η ελκτική δύναμη του Νου σε σχέση με τους Κορμούς (Πεποιθήσεις) σχηματίζουν έναν άρρηκτο Μηχανισμό Διαμόρφωσης της Πραγματικότητας - άσχετα με το ΤΙ την ορίζει (Ανάγκη ή Πνεύμα) – αυτή δημιουργείται! Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν τον Νόμο της Έλξης και χρησιμοποιούν το Νου για να φέρουν κοντά τους έναν συγκεκριμένο Κορμό που θα τους οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο Προορισμό.

Για παράδειγμα: Κάποιος θέλει να αποκτήσει ένα ακριβό αυτοκίνητο. Το οραματίζεται, το «καλεί» ενώ παράλληλα επιστρατεύει τις συμπεριφορές και τις πεποιθήσεις εκείνες που θα τον φέρουν κοντά στο στόχο του  – και τον πετυχαίνει!
Το ερώτημα δεν ήταν ποτέ αν θα το αποκτήσει ή όχι! Εφόσον το ζητάς – θα γίνει!
Το ερώτημα είναι: «Ήταν αυτό το ζητούμενο;»

Ποιο ήταν το ζητούμενο; Να αποκτήσω ένα ακριβό αυτοκίνητο; Ή να επιστρέψω στο Σπίτι μου;

• Αν το ζητούμενο ορίστηκε από την Ανάγκη (για να καλύψω μια ασυνείδητη ενδεχομένως ανεπάρκεια) ανέβηκα στο Κορμό που ζήτησα αλλά πήρα τη Λάθος Στροφή. Θα ζήσω μια πραγματικότητα που θα εμπεριέχει ένα ακριβό αμάξι αλλά θα με ξημερώσει πολύ μακριά από τον Προορισμό της Ψυχής μου…

• Αν το ζητούμενο ήταν να επιστρέψω Σπίτι μου, ανέβηκα στο Κορμό που ζήτησα και πήρα τη Σωστή Στροφή! Και ναι…!!! Είναι απολύτως θεμιτό να ταξιδεύει κάποιος στο Σπίτι του με ένα ακριβό αυτοκίνητο… αν έτσι ορίζει το Πνεύμα…!!!

Όταν «φουσκώνει» το Ποτάμι, όταν η Βροχή κι η Καταιγίδα δοκιμάζουν τα Όρια της ανθρώπινης Θέλησης, ο Κορμός μπορεί να γίνει σύμμαχος ή εχθρός… Αν η Στροφή ή η Πορεία απαιτεί εναλλαγή Κορμών ή ελεύθερο κολύμπι δεν είναι ο Κορμός που θα μας βοηθήσει… Είναι η ικανότητά μας να εμπιστευόμαστε την Εσωτερική μας Πυξίδα (Πνεύμα) και να ακολουθούμε τη Ροή του Ποταμού…

Το Ποτάμι είναι πάντα εκεί… και ρέει αδιάκοπα… παρέχει διακλαδώσεις, παραπόταμους, λίμνες, κορμούς, βάρκες, υπερωκεάνια… και την υπόσχεση πως καταλήγει πάντα πίσω στον Ωκεανό…

Το Πώς, το Πού και το Πότε είναι δική μας Επιλογή…
Το λένε Ελεύθερη Βούληση και συνήθως καταλήγει σε κάποιο Κορμό…


Αριστείδης Μπαντέλης
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

Εγωϊσμός: Η Σκιά του Εαυτού μας...

«Ο ‘Ήλιος κατά το μεσημέρι του θερινού ηλιοστασίου βρίσκεται στο ζενίθ και ρίχνει τις ακτίνες του κάθετα στον ορίζοντα - οι σκιές εξαφανίζονταν τελείως και το νερό καθρεπτίζεται στον πυθμένα ενός πηγαδιού…»
Ερατοσθένης ο Κυρηναίος (240 π.Χ.)

Το Φως του Πνεύματος ρέει άπλετο και λούζει χωρίς διακρίσεις, κανόνες ή προϋποθέσεις οτιδήποτε περιέρχεται στο πεδίο του…  Όσο όμως η εστίαση μας δεν ευθυγραμμίζεται με τη πορεία του, στα σημεία που το Φως δεν φτάνει, δημιουργούνται Σκιές που νομίζουν πως «υπάρχουν» και διεκδικούν μερίδιο στην πραγματικότητά μας…

Όμως οι σκιές δεν είναι αληθινές… Είναι ανυπόστατα κακέκτυπα της αλήθειας και δρουν πλέκοντας στο Νου μας θολά σενάρια που εξυπηρετούν τις ασυνείδητες (αφώτιστες) περιοχές της ύπαρξης μας… Όταν κάτι εισέρχεται στο Νοητικό μας Σώμα, είτε είναι σκέψη είτε είναι πεποίθηση, η φυσική τάση του Νου είναι να του δώσει σχήμα, μέγεθος ή βαθμό για να το κάνει συγκεκριμένο ώστε να του δώσει υπόσταση… Κι όταν το μυαλό δημιουργεί κάτι – το υποστηρίζει αδιαφορώντας αν είναι αληθινό, ψεύτικο, στρεβλό ή άκαιρο…

Υπό αυτήν την οπτική, ο ανθρώπινος Εγωισμός είναι μια σκιά του Εαυτού μας που συντηρείται από καθαρά νοητικά μοντέλα που ριζώνουν μεν μακριά από το Φως της Επίγνωσης μας αλλά ανθούν κατευθείαν στη καθημερινότητά μας, καθορίζοντας με ανατριχιαστική άνεση την πορεία της ζωής μας συνήθως πολύ μακριά από το Δρόμο μας…

Από θέση επίγνωσης, δεν μπορούμε να δώσουμε έναν ορισμό ή μια περιγραφή για κάτι που δεν υπάρχει... Μπορούμε απλά να προσεγγίσουμε την έννοια του Εγωισμού αφαιρετικά… σαν κάτι Μη-Αληθινό.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να χτίσουμε μία ακόμα «καταστροφολογική» θεωρία παραδειγματικής αποποίησης του «Εγώ», διότι αν και ανυπόστατος, ο εγωισμός δημιούργησε πραγματικότητες: οικογένειες, σχέσεις, εργασίες… Δημιούργησε συμπεριφορικά και συναισθηματικά μοτίβα προσωπικότητας που σε μια λανθάνουσα, ασυνείδητη ή αδύναμη στιγμή της ζωής μας η ύπαρξή τους ισοδυναμούσε με την επιβίωση…

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να επιχειρήσουμε να μετατοπίσουμε για λίγο την εστίαση μας προς το Φως της Συνειδητότητάς μας… Αν σταθούμε για λίγο στο Κέντρο μας - στο ζενίθ του Προσωπικού μας Ήλιου - το Φως θα διαλύσει κάθε σκιά, θα σπάσει κάθε μορφή και θα πάρουμε ίσως μια γεύση πως είναι ο Ασκίαστος ουρανός της Αλήθειας μας όταν καθρεπτίζεται στον πυθμένα της Ύπαρξής μας… Αυτό συχνά αρκεί…

Ας δούμε πως…

Διαφέρω άρα υπάρχω…

Αν υποθέσουμε πως το Θείο είναι μια Ουράνια Θάλασσα, κάθε σταγόνα Του που πέφτει στη Γη παίρνει Μορφή προκειμένου να μπορέσει να εκφράσει και να εκδηλώσει τη Θεϊκή της ταυτότητα στο γήινο πεδίο. Και ενώ σε ψυχικό επίπεδο η Θεϊκή Καταγωγή είναι κοινό μυστικό για όλα τα έμβια όντα, ο τρόπος που ο καθένας μας θα εκδηλώσει τις μοναδικές και αναντίγραφες ιδιότητες της Ψυχής του εξαρτάται και από υποκειμενικούς παράγοντες όπως: οι πεποιθήσεις και οι ισορροπίες του οικογενειακού του/της σχήματος κατά τη γέννηση, οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες της ιστορικής περιόδου που διανύει καθώς και το θεολογικό/θρησκευτικό πλαίσιο της χώρας του/της…

Όταν φεύγω από το Θείο, την Ενότητα, το Όλον… πως μπορώ να ξέρω ότι υπάρχω αν δεν συγκριθώ με κάτι άλλο; Πως μπορώ να αντιληφθώ και να εκδηλώσω την ιδιαιτερότητα μου ως Ψυχή; Αν όλες οι Σταγόνες ήμασταν ίδιες τότε πως θα αναγνώριζα τον Εαυτό μου ως αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο Ον;
Η διαφορετικότητα και η μοναδικότητα που φέρει ο καθένας μας, είναι η προσωπική μας σφραγίδα και ο τρόπος να βιώσουμε το γεγονός ότι υπάρχουμε στο κόσμο των Μορφών…

«Δεν είμαστε μια σταγόνα στον Ωκεανό…
Eίμαστε ολόκληρος ο Ωκεανός σε μια σταγόνα… » - Rumi

Σε κάθετο επίπεδο (πνευματικό) όλοι μοιραζόμαστε την κοινή καταγωγή της Θεϊκότητας μας και υπό αυτήν την έννοια είμαστε ίδιοι και ίσοι «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν». Σε οριζόντιο όμως επίπεδο (Γήινο) είμαστε πλέον και Μορφές· και επιζητούμε να αναγνωρίσουμε τη μοναδικότητά μας μέσω της σύγκρισης με κάτι άλλο που είναι διαφορετικό, άρα συγκρίσιμο…

Ο κίνδυνος ελλοχεύει στο σημείο που η διαφορετικότητα εμπλέκεται σε ψυχολογικά δίπολα (π.χ.: θύτης-θύμα, ευφυής-αδαής, καλός-κακός κλπ..) που ορίζουν συμπεριφορές των οποίων η έκφραση δεν πρεσβεύει αυθεντικά συναισθήματα και ξεκάθαρη σχέση αλλά ασυνείδητους μηχανισμούς χειραγώγησης κι ελέγχου που πηγάζουν από την ταύτιση μας με την «αφανή πλευρά» της συνειδητότητάς μας…

Στην απόσταση μεταξύ του Αληθινού και του Εγωϊκού μας Εαυτού, το τι κάνουμε σπάνια δίνει το στίγμα μας… Εκείνο που χαρακτηρίζει τις πράξεις μας είναι η πρόθεση που τις συνοδεύει. Υπό αυτό το πρίσμα είτε έχουμε πάρει το ρόλο του θύτη, είτε του θύματος - εφόσον και για όσο είμαστε εγκλωβισμένοι σε κάποιο ασυνείδητο νοητικό δίπολο και αντιλαμβανόμαστε την διαφορετικότητά μας μέσω της σύγκρισης- είμαστε όλοι εγωιστές…

Έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε εγωιστές τους ανθρώπους που προάγουν εγωκεντρικά μοντέλα συμπεριφορών και εκφράζουν έντονα τον εαυτό τους, όπως για παράδειγμα έναν δυνάστη «θύτη» εργοδότη που αρέσκεται να πιέζει τον υπάλληλο του. Και πώς αντιλαμβάνεται κάποιος ότι είναι θύτης; Έχοντας ένα θύμα απέναντί του…

 Από την άλλη πλευρά ο υπάλληλος/θύμα αντιλαμβάνεται τη «θέση» του έχοντας απέναντί του έναν θύτη. Το ενδιαφέρον είναι πως το θύμα – εφόσον συμμετέχει στο δίπολο - είναι ισόβαθμα εγωιστής όσο και ο θύτης του και απλά εκφράζει τον εγωισμό με παθητικό τρόπο. Ο υπάλληλος ενδεχομένως να αναπαράγει ένα παλιάς προέλευσης (οικογενειακό σχήμα) εγωϊκό πρότυπο απολαμβάνοντας θαυμασμό και ικανοποίηση από το γεγονός ότι «αντέχει»… Με ίδιο τρόπο μια καταπιεσμένη και πολυάσχολη νοικοκυρά που δεν βρίσκει ποτέ χρόνο να ικανοποιήσει μια επιθυμία της (να πάει μια βόλτα, γυμναστήριο, σινεμά) αντλεί αποδοχή και κατανόηση από τον περίγυρό της μέσα από τη «θυσία» της καθώς η «αγάπη» και η «αντοχή» για κάποιο λόγο είναι ταυτόσημες στο μυαλό της…

Όμως δε γίναμε Σταγόνες για να αντέχουμε τη Ζωή ή απλά να επιβιώνουμε… Γίναμε Σταγόνες για να τη ζήσουμε… Για να αντιληφθούμε την Ύπαρξή μας, να βιώσουμε την ιδιαιτερότητα της Ψυχής μας και να ποτίσουμε αυτή τη Γη με λίγο Θεό ακόμα…
 
Ο λευκός ελέφαντας …

Όπως είπαμε νωρίτερα, μια από τις ιδιότητες του μυαλού είναι να δίνει σχήμα σε σκέψεις ή πεποιθήσεις και μετά να μορφοποιεί και να υποστηρίζει αυτό που δημιουργεί σαν να είναι πραγματικό! Το μυαλό δεν συναισθάνεται και δεν κάνει διακρίσεις στο τι δημιουργεί… και στο βαθμό που δεν είμαστε Παρόντες με Συνείδηση, δεν μπορεί να επέμβει στο πως τοποθετούνται τα δεδομένα στο μυαλό μας: αν είναι δικά μας ή εξωγενή, αν είναι αληθινά ή ψεύτικα, αν είναι χρήσιμα ή άτοπα… Απλά τα ενεργοποιεί και τα φέρνει στην πραγματικότητά μας…

Για παράδειγμα: Αν η κοινωνία απαιτεί πολεμιστές, για το φόνο που «εθελοντικά» θα διαπράξω εν καιρώ πολέμου θα είμαι ήρωας … Αν διαπράξω φόνο εν καιρώ ειρήνης, θα φυλακιστώ. Ο τρόπος δηλαδή που θα βιώσω τη συνέπεια της ίδιας πράξης δεν καθορίζεται ούτε αυτόνομα ούτε αντικειμενικά, αλλά από τις πεποιθήσεις που εξυπηρετούν την κοινωνία την τρέχουσα ιστορική στιγμή….

Και στις δύο περιπτώσεις - εφόσον ήμουν συνειδησιακά απών - ο τρόπος που θα βιώσω τον εαυτό μου είναι εγωιστικός…

Κατά αυτόν τον τρόπο, όλοι μας σε πρώιμη ηλικία αποκτήσαμε μια εγωιστική ταυτότητα μέσα από την οικογένεια μας (καλό/κακό παιδί, ήσυχο/επαναστάτης) και αργότερα από το κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο ενταχθήκαμε (θύτης/θύμα, εργατικός/τεμπέλης, αργός/γρήγορος κλπ). Κι ανεξάρτητα από ποια άκρη του νήματος βρισκόμαστε, είμαστε ΟΛΟΙ εγωιστές.

Όταν δεν είμαι ο Εαυτός μου – είμαι η Σκιά του! Όταν δεν είμαι αληθινός – είμαι εγωιστής.

Ο εγωισμός είναι νοητικό μόρφωμα…  Κι η διαδικασία που ενστικτωδώς προκύπτει όταν επιχειρούμε να «απενεργοποιήσουμε» ένα νοητικό μόρφωμα είναι να το αντικαταστήσουμε με το αντίθετό του: «μην είσαι εγωιστής» ή «γίνε αλτρουιστής»…

ΜΗΝ σκεφτείς έναν λευκό ελέφαντα…
Χμμμ;;
Μόλις διαπιστώσαμε πως οι λέξεις ΜΗΝ, ΔΕΝ κλπ…δεν εμποδίζουν καθόλου τον λευκό ελέφαντα να σχηματοποιηθεί στο μυαλό μας…

Ας δούμε το εξής: ο Νους δίνει σχήμα και ταυτότητα ακόμα και σε ανύπαρκτα πράγματα. Και είναι ΤΟ ΣΧΗΜΑ, το νοητικό μόρφωμα που πραγματώνεται – όχι οι λέξεις ή ο τρόπος που το εισάγουν. Με αυτό το συλλογισμό, λέγοντας «ΔΕΝ θέλω να είμαι φτωχός», «ΜΗΝ είσαι αδύναμος», «ΜΗΝ είσαι εγωιστής»…. ο Νους εστιάζει στη φτώχεια, στην αδυναμία και στον εγωισμό… Όσο για τον αλτρουισμό, χωρίς συνειδητότητα δεν είναι παρά η άλλη άκρη του νήματος στο δίπολο «εγωιστή-αλτρουιστή».

 Δεν καταργείς μια ήδη υπάρχουσα Μορφή σχηματίζοντας μια ακόμη – την αντίθετή της… Καταργείς μια Μορφή σπάζοντας τη Σχήμα της. Πως σπάει το Σχήμα;

• Καταρχήν αναγνωρίζουμε πως υπάρχει - το φέρνουμε στην Επίγνωσή μας…
• Μετά το παρατηρούμε - το μηχανισμό του, το αίτιο που το δημιούργησε, τον τρόπο που το υποστηρίζουμε με την ενέργεια και την συμπεριφορά μας…
• Και μετά το αποδεχόμαστε – το φέρνουμε στο Κέντρο μας… Εκεί που το Φως της Συνειδητότητας διαλύει κάθε μορφή, κάθε σκιά και κάθε σταγόνα, επαναφέροντας όλα στον Όλον…

Η άκρη του νήματος…

 Παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο ο Νους μας ερμηνεύει τη διαφορετικότητα και συνθέτει την πραγματικότητά μας, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο εγωισμός εγείρεται στη ζωή μας με έναν τρόπο αναπόφευκτο, και κατά βάση αναγκαίο. Οι συνθήκες που δημιουργούν τα νοητικά και ψυχολογικά δίπολα μπορεί να μας βολεύουν ή να μας βλάπτουν, όμως και στις δύο περιπτώσεις δεν μας προάγουν ούτε πνευματικά, ούτε συναισθηματικά…

Στην προσπάθειά μας να απεμπλακούμε από τον διπολισμό είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε σε ποια από τις δύο άκριες του νήματος βρισκόμαστε. Παρατηρώντας το προσωπικό μας εγωϊκό πρότυπο ίσως ανακαλύψουμε τα αίτια και τους μηχανισμούς που το δημιούργησαν και το συντηρούν κι ενδεχομένως να καταφέρουμε να το απενεργοποιήσουμε.

Αν υποθέσουμε λοιπόν, πως σε ένα πρώιμο στάδιο συνειδητότητας για να αυτοπροσδιοριστώ χρειάζεται να διαφέρω, θα πρέπει να τοποθετηθώ στην εκάστοτε σχέση μου σε κάποιον από τους δύο εγωϊκούς πόλους:

• Λειτουργικός εγωισμός, είναι εκείνος που εκφράζεται με πιο ενεργητικά μοτίβα συμπεριφοράς και εξασφαλίζει περισσότερα «οφέλη». Σε συναισθηματικό επίπεδο φέρει συνήθως την ποιότητα του θυμού, της έντασης, της βίας. Σε αυτήν την κατηγορία, συνήθως εντάσσονται άτομα που φορούν τη Μάσκα του «Θύτη», του «Τρομοκράτη», του «Δικαστή» και ασκούν τον έλεγχο ή τη χειραγώγηση με άμεσο συχνά απροκάλυπτο τρόπο.

• Μη Λειτουργικός εγωισμός είναι εκείνος που εκφράζεται με παθητικά μοτίβα συμπεριφοράς που συνήθως δεν εξασφαλίζουν πρακτική ή κοινωνική λειτουργικότητα και ωφελιμότητα στο φορέα του. Συναισθηματικά δονούν ποιότητες παραίτησης, ματαίωσης, αποτυχίας και ηττοπάθειας. Σε αυτήν την κατηγορία, συνήθως εντάσσονται άτομα που φορούν τη Μάσκα του «Θύματος», του «Καλού Παιδιού», του «Ήρωα», του «Σωτήρα». Σε αυτήν την κατηγορία η χειραγώγηση και ο έλεγχος γίνονται με έμμεση συχνά λανθάνων τρόπο.

Το αν θα βρεθώ στην μία ή στη άλλη άκρη του νήματος, δεδομένου ότι είμαι συνειδησιακά απών, εξαρτάται από τη δυναμική των σχέσεων και τα ασυνείδητα κίνητρα που κινητοποιούν την επικοινωνία. Κάθε σχέση είναι διαφορετική: Mπορεί στην προσωπική μου ζωή να είμαι «θύμα» αλλά στην επαγγελματική μου να είναι «θύτης». Μπορεί στα παιδιά μου να συμπεριφέρομαι σαν «τρομοκράτης» και στους φίλους μου σαν «σωτήρας»… Μπορεί μέσα σε μία σχέση να αλλάζω πόλους τακτικά (από θύμα να γίνομαι θύτης) ή να συντηρώ το ίδιο μοντέλο με όλους τους συντρόφους μου (πάντα θύμα ή πάντα θύτης)….

Ας μην ξεχνάμε πως αναφερόμαστε σε Σκιές, και πως η εναλλαγή των ρόλων συμβαίνει μηχανικά και χωρίς επίγνωση… Οι Μάσκες που αλλάζουμε είναι τα νοητικά μοτίβα του εγωισμού και ο εγωισμός δεν είναι κάτι αληθινό – είναι ψεύτικο. Είναι το Ψέμα μας… Βέβαια πάνω σ’ αυτό το Ψέμα χτίστηκαν οικογένειες, κοινωνίες, κράτη… Και χάθηκαν όνειρα, ευκαιρίες και χρόνια καθώς κάθε φορά που χρειάζεται να υποστηρίζουμε τη Μάσκα του Τρομοκράτη θρέφουμε το θυμό και την πικρία μέσα μας, και κάθε φορά που χρειάζεται να υποστηρίξουμε τη Μάσκα του Θύματος ακυρώνουμε την επιτυχία, τη χαρά ή τις ευκαιρίες που έρχονται στο δρόμο μας…

Τα νοητικά μορφώματα επιβιώνουν μέσα από την άγνοια και την επανάληψη… Όταν φοράω την Μάσκα του «καλού παιδιού» για παράδειγμα και «είμαι ένα καλό παιδί» χωρίς αυτό να είναι επιλογή μου (λειτουργεί δηλαδή από ένα ασυνείδητο πεδίο μου), θα δείχνω ΠΑΝΤΑ κατανόηση και συγκατάβαση είτε πονάω, είτε θυμώνω, είτε θλίβομαι - άσχετα αν με αδικούν, με εκμεταλλεύονται ή με διασύρουν… Το παράδοξο είναι πως - ενώ αυτός ο φαύλος κύκλος του εγωισμού συντηρείται όταν ασχολούμαστε με τους Άλλους - μόλις στρέψουμε τα φώτα της επίγνωσης στον εαυτό μας, ξαφνικά όλα με κάποιο τρόπο «εξηγούνται» και ξέρουμε ακριβώς τι χρειάζεται να γίνει χωρίς δράματα, φθορές ή εσωτερικές συγκρούσεις.

Όταν είμαι «παρών» στα τρέχοντα δρώμενα της καθημερινότητάς μου και έχω επαφή με τον εαυτό μου και τα αληθινά μου συναισθήματα γνωρίζω πότε να θυμώσω, πότε να υποχωρήσω, πότε να σιωπήσω και πότε να ορθώσω το ανάστημα μου… ανάλογα με το τι απαιτεί η στιγμή! Επίσης γνωρίζω πως δεν «χρειάζεται» ούτε να αντέχω, ούτε να είμαι ευγενικός ή επιθετικός ή οτιδήποτε… γιατί η αλήθεια δεν συνάδει με την Ανάγκη – συνάδει με την Ελευθερία…

Καθώς μαθαίνω σιγά σιγά να εμπιστεύομαι τα συναισθήματά μου και να τα τιμώ εκφράζοντάς τα τη στιγμή που τα βιώνω, αντιλαμβάνομαι τα εξής:

• Αποκτώ συναισθηματική αυτονομία – δηλαδή σταματώ να συνδέω αυτό που νιώθω με τα συναισθήματα του Άλλου, πχ.: Αν εσύ είσαι θυμωμένος για κάτι,  εγώ δεν αισθάνομαι υπεύθυνος γι’ αυτό. Αν κλαίς για κάποιο δικό σου λόγο, δεν μπαίνω στην ενοχή ή στη θλίψη. Μπορώ να συμπάσχω ή να κατανοώ αλλά δεν ταυτίζομαι με αυτά, κι έτσι δεν συμμετέχω σε ψυχολογικά και νοητικά δίπολα, με συνέπεια να ατροφούν τα νοητικά μοντέλα εγωισμού.

• Ανακτώ την ευθύνη του Εαυτού και της πορείας μου. Η συναισθηματική ταύτιση και ο εγωισμός κρύβονται καλά σε φράσεις όπως: «Δεν μπορώ», «Δεν αντέχω άλλο…», «…για σένα το κάνω..», «Δεν είμαι αληθινός/η γιατί οι άλλοι δεν το αντέχουν», «αν πεις εσύ την αλήθεια θα την πω κι εγώ» κλπ…

• Όταν βιώνω τα συναισθήματά μου, η ενέργεια ρέει μέσα μου σε ισορροπία, και δεν εγκλωβίζεται στο Νου μου τροφοδοτώντας Σκιές και Μάσκες. Σε περίπτωση δε που η ενέργεια γίνει στάσιμη (συναισθηματικό μπλοκάρισμα), αν είμαι σε εγρήγορση και το συνειδητοποιήσω έγκαιρα, ένας καλός τρόπος για να τη διοχετεύσω είναι να δράσω: ένας περίπατος, ένα βιβλίο, να πλύνω το αυτοκίνητο, τα πιάτα ή οτιδήποτε άλλο με βοηθά προκειμένου να την εμποδίσω να «μπει» στο Νου μου.

Όλη αυτή η διαδικασία μας φέρνει πιο κοντά στην Αλήθεια μας γιατί καθώς βιώνουμε την εσωτερική Ενότητα, η έννοια της διαφορετικότητας αρχίζει και αποκτά τις σωστές διαστάσεις και την πραγματική της ταυτότητα - κι αυτή η αίσθηση μας ωθεί και μας ενθαρρύνει  κατά το σπάσιμο των Μορφών και των νοητικών μοντέλων που χτίζαμε…
Ο Εγωισμός δημιούργησε και στήριξε την πραγματικότητα μας· κι αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα αναρωτηθούμε αν το δημιούργημα της ζωής μας είμαι τελικά αληθινό ή ψεύτικο:

-       Έχω έναν σύντροφο. Έχω ή δεν έχω;
-       Έχω μια οικογένεια, ένα παιδί. Έχω ή δεν έχω;
-       Μια δουλειά. Να μείνω ή να φύγω;

Η απάντηση είναι απλή: Εφόσον για να στηρίξουμε ένα ψέμα χρειάστηκε να το υποστηρίζουμε καθημερινά με την ενέργειά μας, αν σταματήσουμε σήμερα να το τροφοδοτούμε – αυτό θα καταρρεύσει. Ότι μείνει, είναι η αλήθεια μας…

Μέχρι τελευταίας Σταγόνας…  

Ας το δούμε αλλιώς…

Για να κρατάμε συνεχώς την άκρη του νήματος ενός εγωικού μοντέλου υποστηρίζοντας τον έναν ή τον άλλο ρόλο χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια… … Χρειάζεται να καταβάλουμε τεράστια ποσά από την προσωπική μας ενέργεια για να συντηρούμε κάτι που δεν υπάρχει… Χρειάζεται πολύ δύναμη για να τραβάμε μαζί μας κάτι που δεν ανήκει στο δρόμο μας – κάτι του οποίου η φυσική τάση είναι αντίρροπη από τη δική μας… σαν ελατήριο…

Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει κανείς αναλογιζόμενος αυτήν την οπτική είναι πως έχουμε δική μας μια τεράστια δύναμη… Το δεύτερο είναι πως είτε από φόβο, είτε από άγνοια την κρατάμε δεσμευμένη στα εγωικά μας πρότυπα… Το τρίτο είναι πως εάν τελικά επιλέξουμε να την απελευθερώσουμε… θα είναι διαθέσιμη…

Μπορεί να ακουστεί παράδοξο όμως για πολλούς ανθρώπους το να επενδύσουν την ενέργεια τους στην επιτυχία, στη χαρά ή στην πρόοδο είναι πολύ τρομακτικό… ειδικά όταν από πολύ μικροί ξεκίνησαν να υπηρετούν ένα εγωικό μοντέλο στα πλαίσια του οποίου η «θυσία», η απάρνηση του εαυτού, η ματαίωση ή ακόμα κι η τρομοκρατία, η ισοπέδωση του Άλλου και η βία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση ή την αποδοχή τους στο περιβάλλον που τους συντηρούσε…

Άρα, δεδομένου ότι είμαστε όλοι εγωιστές, θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχουν εγωιστές που δεσμεύουν τη δύναμη τους εκφράζοντας αδύναμες πράξεις (θύμα, το καλό παιδί κλπ) και εγωιστές που δεσμεύουν τη δύναμη τους εκφράζοντας δυναμικές πράξεις (τρομοκράτης, θύτης, κλπ). Σε αυτό το σημείο υπάρχουν δύο θέματα πάνω στα οποία αξίζει να εστιάζουμε την προσοχή μας:

• Η επανάληψη…

Αναγνωρίζουμε τα εγωικά νοητικά μας μοντέλα κυρίως από τον τρόπο που επαναλαμβάνονται στις σχέσεις μας… Όταν για παράδειγμα είμαι πάντα ευγενής: Είμαι ευγενικός στη γυναίκα μου όταν κοιμάται, όταν είναι έξαλλη μαζί μου, όταν με μειώνει ή όταν με θαυμάζει… Είμαι ευγενικός με το διευθυντή μου όταν λείπει ταξίδι, όταν με προσβάλλει, όταν δίνει αλλού την προαγωγή που δικαιούμαι… Είμαι ευγενικός με τον τύπο που μου πήρε το parking ή  τη σειρά μου στην εφορία… Πάντα;; Δε θυμώνω ποτέ; Κι όταν θυμώνω πως θυμώνω; Χαριτωμένα;

Και που πάει ο θυμός που δεν εκφράζεται; Πού κατοικεί αυτή τη πλευρά του εαυτού μου που συνεχώς ματαιώνεται; Μέσα μου! Επιλέγω να εγκλωβίζω την αλήθεια των συναισθημάτων μου εκλογικεύοντας στο όνομα της ευγένειας τον Εγωισμό και το Ψέμα μου…  Είναι μια σκληρή επιλογή – και το σκληρότερο είναι ότι την κάνω ερήμην μου, μέσα από μια ασυνείδητη περιοχή του Είναι μου όπου το Φως της Συνειδητότητας δεν έχει λάμψει ακόμα…

• Η παγίδα…      

Ακούμε συχνά ανθρώπους να λένε: «Δεν μου αρέσει ο γάμος μου αλλά κάθομαι συνειδητά – για τα παιδιά μου», «Με κουράζει η ζήλια του/της αλλά δε μιλάω συνειδητά, γιατί αν διαμαρτυρηθώ δεν θα το αντέξει…», «καταλαβαίνω πως με εκμεταλλεύονται τα παιδιά μου αλλά συνειδητά υπαναχωρώ γιατί είναι ευαίσθητα». Παρόμοιου τύπου δηλώσεις, υπονοούν πως υπάρχει επίγνωση των καταστάσεων αλλά συνειδητά επιλέγουμε να μένουμε σε μια συνθήκη που λειτουργεί εις βάρος μας…

Η αλήθεια είναι πως συνειδητά κανείς ποτέ δεν επιλέγει να κάνει κακό στον εαυτό του και μάλιστα τακτικά ή επαναλαμβανόμενα όπως ορίζουν τα εγωικά μοτίβα. Η αλήθεια είναι πως σε ασυνείδητο επίπεδο είτε δεν είμαι έτοιμος/η ακόμα να αντιμετωπίσω τη συνέπεια της απόφασης μου να υπερασπίσω τον εαυτό μου (ότι κι αν αυτό σημαίνει), είτε πως τελικά μου αρέσει αυτό που ζω αλλά αρνούμαι να το παραδεχτώ στον εαυτό μου…

Δεν είναι καθόλου εύκολο και θέλει πολύ θάρρος να ξεπεράσουμε τις εσωτερικές συγκρούσεις, το φόβο και την ενοχή μας για να διώξουμε τις Σκιές του Νου μας… Είναι πολύ δύσκολο να ξεριζώσουμε συμπεριφορικά και ενεργειακά μορφώματα που συνδέονται άμεσα με την ενεργή μας πραγματικότητα… Ας μην ξεχνάμε πως ο εγωισμός και η επιβίωση κάποτε ήταν «ζευγάρι» στην αντίληψη που σχηματίσαμε για τη ζωή και τον κόσμο μας…

Αυτό που πολλοί άνθρωποι όμως ξεχνούν ή παραβλέπουν είναι ότι πίσω από το «Θέατρο Σκιών» υπάρχει μια Ουράνια Θάλασσα· μια κοινή ψυχική πατρίδα που συνδέει όλες τις Σταγόνες Της. Στο αόρατο επίπεδο, μακριά από τις στρεβλώσεις του Νου, όλοι γνωρίζουμε την Αλήθεια και καθώς είμαστε αμιγής εκπορεύσεις της – μας έλκει. Μπορεί για το Ψέμα να καταβάλουμε προσπάθεια όμως για την Αλήθεια ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσουμε «την άκρη του νήματος» και να αφεθούμε…

Το ζητούμενο δεν ήταν ποτέ να πάψουμε να είμαστε εγωιστές– το ερώτημα είναι αν είμαστε έτοιμοι να «δούμε την Αλήθεια μας», αν θέλουμε να ξέρουμε τι θα σταθεί όρθιο όταν «τραβήξουμε το χαλί» κάτω απ’ τα πόδια μας… Αν δεν είμαστε έτοιμοι και το γνωρίζουμε, είναι ήδη μια αλήθεια που μάθαμε – μια μικρή ρωγμή στη Μάσκα μας… ένα βήμα προς το Φως μας… Κι αν αφεθούμε λίγο ακόμη ίσως η ζεστασιά του μας τραβήξει τελικά προς το Κέντρο μας…  Εκεί που δεν υπάρχει καμία Σκιά και το Φως του Πνεύματος ρέει άπλετο και λούζει χωρίς διακρίσεις, κανόνες ή προϋποθέσεις οτιδήποτε περιέρχεται στο πεδίο του… 
             
      Αριστείδης Μπαντέλης
      Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

Η Συγχώρεση του Εαυτού: "Το Επόμενο Βήμα..." (Μέρος 3ο)

Με τη βοήθεια της Παρατήρησης είδαμε τους λόγους και τους τρόπους με τους οποίους ο ανθρώπινος ψυχισμός δημιουργεί και συντηρεί ψυχοφθόρα μοτίβα και πρότυπα συμπεριφοράς που μας απομακρύνουν από το Δρόμο μας. Είδαμε επίσης με ποιόν τρόπο η διαδικασία της Συγχώρεσης γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην Προσωπικότητα και τον Εαυτό και βοηθά στην συγχώνευση και την επανένωσή μας με ένα υψηλότερο πεδίο δόνησης της Ύπαρξής μας.

Το επόμενο βήμα στο Δρόμο μας είναι να διασφαλίσουμε την ορθρόδρομη πορεία μας και σιγά σιγά να εξαλείφουμε τους παράγοντες που προκαλούν ή διατείνουν τους μηχανισμούς αποπροσανατολισμού που συνειδητά ή ασυνείδητα εμπλέκονται στην εξέλιξή μας…

Mea Culpa…

Όσο φοράμε τις Μάσκες της Προσωπικότητάς μας, δεν μπορούμε να δούμε το Ψέμα που αυτές εκπροσωπούν γιατί είμαστε ακόμη ένα με αυτές. Καθώς όμως οι Μάσκες πέφτουν και σιγά σιγά αποταυτιζόμαστε από την επιρροή τους, το πρώτο πράγμα που αντικρίζουμε είναι το Ψέμα μας – και το αμέσως επόμενο οι συνέπειες που επέφερε στη ζωή μας… Τα σαθρά θεμέλια που χτίσαμε, τα τείχη που υψώσαμε, οι αποφάσεις που πήραμε ή που δεν πήραμε, τα χρόνια που χάθηκαν κυνηγώντας χίμαιρες…

Το γεγονός ότι έστω κι ασυνείδητα δημιουργήσαμε τη μιζέρια μας είναι μια σκληρή συνειδητοποίηση που εγείρει τεράστιο συναισθηματικό κόστος… Εν τούτοις είναι ο καταλύτης που κινητοποιεί την συναισθηματική αλχημεία που χρειάζεται όχι μόνο για να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας αλλά και για να τον προστατεύσουμε από μια ακόμη επανάληψη…

Σε αυτό το σημείο αξίζει να τονίσουμε πόσο σημαντικό είναι να αποδεχτούμε πως εμείς οι ίδιοι με την ενέργειά μας πριμοδοτήσαμε την πλάνη μας και αυτό που ζούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα των χθεσινών μας επιλογών …
Με αυτό τον τρόπο αναγνωρίζουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αναλαμβάνουμε το συναισθηματικό κόστος των επιπτώσεων, τραβώντας έτσι «χειρόφρενο» στην off road πορεία μας…

Ας δούμε για παράδειγμα τους συνταξιούχους της γενιάς μας – τους γονείς μας… Οι περισσότεροι ζούσαν για ένα όνειρο – ή μάλλον δύο: Να «εξασφαλίσουν ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους» και να «πάρουν τη σύνταξη για να ξεκουραστούν και να απολαύσουν τη ζωή τους»…
Ακούγεται θεμιτό – όμως η ασυνείδητη δήλωση που συνόδευε αυτό το όνειρο έλεγε: «Στη ζωή που ζω δεν υπάρχει χώρος ούτε για ασφάλεια, ούτε για ξεκούραση, ούτε για απόλαυση». Επέλεγαν λοιπόν ασυνείδητα να επενδύουν την ενέργεια και τα χρόνια της νεότητάς τους στην… ανασφάλεια, στην ταλαιπωρία και την στέρηση…

Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα της σύνταξης, ή ώρα να καρπωθούν το αποτέλεσμα των κόπων τους – τι άραγε μπορούσαν να λάβουν αυτοί οι άνθρωποι όταν επί σειρά ετών οι κόποι τους πριμοδοτούσαν ανασφάλεια, ταλαιπωρία και στέρηση; Ίσως μια αρρώστια, ένα οικονομικό πλήγμα, μια έξωση, το χρηματοοικονομικό σύστημα που καταρρέει, τους σεισμούς που γκρεμίζουν τα σπίτια και τις μεταχρονολογημένες προσδοκίες…

Αν μπορούσαν να «δουν» έγκαιρα, αν τραβούσαν χειρόφρενο και αναλάμβαναν την ευθύνη των αναγκών τους, θα μπορούσαν να πάνε εκείνο το ταξίδι, να απολαύσουν εκείνη την αγκαλιά, να ξεκουραστούν εκείνες τις Κυριακές, τις Δευτέρες, τις Τρίτες… Τότε, που η ανάγκη ήταν ακόμα ζωντανή και παρούσα και που η απόλαυση, η ξεκούραση, η ασφάλεια μπορούσε να ανατρέψει το ζοφερό αποτέλεσμα της ενεργειακής τους «επένδυσης».


Όταν συνειδητοποιούμε τέτοιας βαρύτητας αλήθειες, ο θυμός που εγείρεται δεν είναι μόνο για τα χρόνια που χάθηκαν αλλά και για την Απουσία. Γιατί τότε δεν ήμασταν «συνειδησιακά παρόντες» στις αποφάσεις μας. Αυτή η εγκατάλειψη του εαυτού είναι που δημιουργεί τα ασυνείδητα ενοχικά μπλοκαρίσματα που καλούμαστε αργότερα να συγχωρέσουμε. Όταν είμαστε παρόντες στην στιγμή και στις ανάγκες μας, ακυρώνουμε έναν ολόκληρο κύκλο αποπροσανατολισμού.

Ας υποθέσουμε πως είμαι μια γυναίκα παντρεμένη με έναν άντρα που δεν αγαπώ πια και θέλω να χωρίσω. Ξαφνικά μαθαίνω πως ο άντρας μου έχει παράλληλη σχέση με μια άλλη γυναίκα και θυμώνω. Ο θυμός είναι υγιές συναίσθημα όταν εκφράζει την αλήθεια των συναισθημάτων μας, εκεί λοιπόν υπάρχουν δύο επιλογές:

• Η υγιής εκδοχή στην προκειμένη περίπτωση, θα ήταν να επιτρέψω στο θυμό μου να εκφραστεί καθώς βιώνω την προδοσία, και σε δεύτερη φάση όταν ο άντρας μου φύγει από τη σχέση να έρθω σταδιακά σε επαφή με την ανακούφιση που προσφέρει αυτή η εξέλιξη, καθώς και η δική μου επιθυμία αρχικά ήταν να δώσω τέλος στο γάμο μου… Υπό αυτό το πρίσμα, η επίγνωση των αναγκών και των συναισθημάτων μου, θα με βοηθούσε να κατανοήσω πως «η άλλη γυναίκα» ήταν απλά ένα καθρέπτισμα μιας βαθύτερης Αλήθειας: πως δεν ταιριάζουμε πια… Αυτό, μου επιτρέπει να αναλάβω την ευθύνη μου και να συνεχίσω τη ζωή μου σε μια νέα κατεύθυνση με νέα δεδομένα χωρίς «δράματα» και χρονοτριβές…

• Η τοξική εκδοχή θα ήταν να παγιδευτώ σε αυτόν τον θυμό ή να μπω στη ψυχολογία του Θύματος («γιατί σ’ εμένα») και να αναμοχλεύω έναν ατέρμονο ψυχοφθόρο κύκλο με επί τόπου χιλιόμετρα και καμία έξοδο…

Βλέπουμε λοιπόν πως όταν το Φως της Επίγνωσης είναι αναμμένο, η ανάληψη της Ευθύνης της Προσωπικής μου Αλήθειας γίνεται το ύψιστο μεταμορφωτικό εργαλείο:

Αφού δεν τον/την θέλεις, γιατί δε χωρίζεις;
-       Γιατί δε με πιστεύω -  και προτιμώ να ξεπουλάω τον εαυτό μου για ένα σπίτι και 1.000 ευρώ…
Αφού δεν είσαι πλασμένος για εργάτης, γιατί δεν παραιτείσαι;
-       Γιατί με ξέχασα – και δε θυμάμαι πως κάνουν όνειρα…
Αφού δεν είναι από κει ο Δρόμος σου, γιατί τρέχεις;
-       Γιατί με πρόδωσα – και ντρέπομαι…

Μέχρι Εδώ…

Η Ενοχή προκύπτει όσο συνεχίζουμε να προδίδουμε, να εξαπατάμε ή να εγκαταλείπουμε τον Εαυτό μας – όχι όταν σταματάμε να το κάνουμε…
Κι αν για να σταματήσουμε χρειάζεται να χωρίσουμε, να παραιτηθούμε ή να αλλάξουμε δρόμο, δε σημαίνει πως η Αλήθεια διαλύει τις σχέσεις που μέχρι τώρα συντηρούσαν την πραγματικότητά μας. Σημαίνει πως η Αλήθεια αποκάλυψε την αποσύνθεση που προϋπήρχε και υπέβοσκε στα θεμέλια… Σημαίνει πως πλέον μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας σε νέες βάσεις ή και να δημιουργήσουμε καινούργιες που να ταιριάζουν περισσότερο στα νέα δεδομένα της ζωής μας…

Έχοντας λοιπόν δει κι αποδεχτεί τη συμβολή μας στη θολή πραγματικότητα της μέχρι τώρα ζωής μας, αργά ή γρήγορα γεννιέται η επιθυμία να σταματήσουμε όλα όσα μας τυφλώνουν. Σε αυτό ακριβώς το σημείο κρύβεται μια παγίδα: Συχνά διστάζουμε να αναλάβουμε την ευθύνη μας και ζητάμε από τους άλλους να κάνουν αυτό που οφείλουμε εμείς να κάνουμε για τον εαυτό μας

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κατανοήσουμε πως ΕΜΕΙΣ οφείλουμε να διακόψουμε από όλα όσα μας φθείρουν ή μας παγιδεύουν… Αν μεταθέσουμε σε κάποιον άλλον την ευθύνη μας – όχι μόνο χάνουμε την ευκαιρία να εδραιώσουμε με τον Εαυτό μας μια σχέση εμπιστοσύνης – αλλά παράλληλα μεταθέτουμε στον Άλλον και τη δύναμη που συνακολουθεί όπως επίσης και την δυνατότητα να ασκεί έλεγχο στην εξέλιξη των γεγονότων της δικής μας ζωής…

• Αν η αλήθεια μου είναι πως έχω βάρος γιατί «φορτώνομαι», δεν απαιτώ ούτε περιμένω από εσένα να σταματήσεις να μου το φορτώνεις. Λέω: «Μέχρι εδώ – δεν παίρνω άλλο βάρος».

• Αν η αλήθεια μου είναι πως φοβάμαι και δεν αντέχω άλλο την πίεση, δεν σιωπώ περιμένοντας να καταλάβεις. Λέω: «Μέχρι εδώ – από σήμερα θα σου λέω τι δεν μου αρέσει».

• Κι αν όλα δεν πάνε καθόλου καλά, δεν περιμένω από εσένα να φύγεις, να  είναι καλό το timing, να μεγαλώσουν πρώτα τα παιδιά… κλπ… κλπ…  Λέω: «Μέχρι εδώ - εγώ φεύγω από τη σχέση, τη δουλειά ή το σπίτι. Εγώ σταματώ να τεμαχίζω, να κλέβω ή να κοροϊδεύω τον εαυτό μου - και μάλιστα τώρα που με πονάει, όχι αργότερα που θα «υπνωτιστώ» ξανά από την αμφιβολία και την ανασφάλεια…

 Βέβαια η δύναμη της Επανάληψης και η… «κεκτημένη ταχύτητα» της ενεργειακής μας συνήθειας, δεν σταματάει απότομα.
Συχνά, ακόμα κι όταν πλέον έχουμε πλήρως συνειδητοποιήσει αυτό που θέλουμε να διακόψουμε, αντιλαμβανόμαστε την επανάληψη αφού ανακλαστικά την έχουμε ήδη διαπράξει. Αυτό συμβαίνει - όπως επίσης κάποιες φορές ενδεχομένως να χρειαστούμε στην αρχή έναν «ακόμα γύρο» απλά για να επιβεβαιώσουμε την ορθότητα της συνειδητοποίησης μας…

Σε αυτές τις περιπτώσεις, που οι ψυχολογικές και συναισθηματικές μας ισορροπίες δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί πλήρως, θα μπορούσε ίσως να μας φανεί πολύ χρήσιμο:

α) Να παρατηρούμε τα συμπεριφορικά μας μοντέλα...
 Εκεί που «πονάω» στη ζωή μου - εκεί έχω το μόρφωμα που τρέφω με σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις. Μπορώ να επέμβω και να σταματήσω να επαναλαμβάνω τον ενεργειακό μου «τεμαχισμό» αν εκείνη τη στιγμή παρατηρήσω και φέρω στην επίγνωσή μου: τι σκέφτομαι για μένα, τι                  νιώθω για μένα και τι κάνω σε μένα προκειμένου να το υποστηρίζω την  συνθήκη αυτή που με διασπά και με αποσυντονίζει.

β) Να παίρνουμε «το χρόνο μας» πριν πράξουμε και να μας ρωτάμε…
 Από τη στιγμή που θα τιμήσω τον Εαυτό μου και θα τον «ακούσω» έστω και μια φορά, θα μου μιλάει όχι μόνο στον ύπνο μου αλλά κι όταν είμαι σε εγρήγορση. Επειδή όμως το διάστημα που με έχω ξεχάσει είναι μεγάλο, στην αρχή χρειάζεται λίγος χρόνος για να θυμηθώ πως να τον ακούω. Προτού λοιπόν ξανα-αντιδράσω μηχανικά στα ερεθίσματα, μια καλή τεχνική είναι να με… ρωτάω πριν πάρω μια απόφαση (όσο απλή κι αν είναι).
Για παράδειγμα: ο/η σύζυγος θέλει να πάμε για φαγητό σε Κινέζικο όπως κάθε φορά - κι ενώ παλιά το δεχόμουν αναντίρρητα κάνω μια παύση και παίρνω λίγο χρόνο για να με ρωτήσω:
-  «Θέλω να πάω για φαγητό σε Κινέζικο;»
-  «Θέλω  - αλλά όχι σε Κινέζικο γιατί δε μου αρέσει»
-  «Αααα ναι! Δε μου αρέσει… το είχα ξεχάσει! Και τόσο καιρό γιατί πήγαινα;»
-  «Γιατί ο φόβος της μοναξιάς μου ήταν μεγαλύτερος από την Φωνή της   
     Αλήθειας μου».
Κάτι άλλαξε όμως τώρα… είπα όχι στο φόβο μου! Είπα ναι στη Φωνή μου…

γ) Να επέχουμε από τα ερεθίσματα που δημιουργούν ταυτίσεις με τις Μάσκες μας.
 Η από-ταύτιση από τις Μάσκες της Προσωπικότητάς μας είναι μια διαδικασία που συντελείται σταδιακά: όσο δεν τροφοδοτούμε το Είδωλο, αυτό ξεφουσκώνει και χάνεται… Εν τούτοις, όλα όσα σχετίζονται με το οικογενειακό και κοινωνικό ενεργειακό μας γίγνεσθαι και συνέβαλαν στις συναισθηματικές και νοητικές μας στρεβλώσεις, θα εξακολουθούν να υπάρχουν γύρω μας και να δονούν τις ίδιες χαμηλές συχνότητες. Αυτό που αλλάζει είναι η δική μας ενεργειακή αναβάθμιση. Είναι όμως πιθανόν - ειδικά τον πρώτο καιρό που δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί η νέα μας δόνηση - ένα ερέθισμα χαμηλής συχνότητας να εισβάλει στη συνειδητότητά μας και να «θολώσει» για λίγο την διαύγεια μας.  Για να αποφύγουμε τις ενεργειακές παλινδρομήσεις, είναι καλό όποτε χρειάζεται, να αποστρέφουμε την προσοχή μας από ερεθίσματα που χαμηλώνουν τις δονήσεις μας.
Για παράδειγμα, ένα είδος «πνευματικής νηστείας» είναι η αποχή από διάφορα τηλεοπτικά προγράμματα που πυροδοτούν το αίσθημα της «αδικίας», της «μιζέριας», της «προσδοκίας» ή της ανασφάλειας. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αποχή από κοινωνικούς κύκλος που δυναμιτίζουν μέσα μας τον Κριτή, τον Τρομοκράτη, τον Δικτάτορα, τον Ηδονιστή κλπ….

Μέχρι εδώ λοιπόν…

Τώρα που «είδα» τι μου κάνω, δεσμεύομαι με τον Εαυτό μου να μην το επαναλάβω. Επιτρέπω στον πόνο που έχω δημιουργήσει να είναι παρών.. γιατί όταν σταματάω να πράττω αυτό που με «ναρκώνει» - αρχίζω να νιώθω…Ήμουν απών κι επέτρεπα να με πληγώνω… Είναι Ok…

Εγώ το έκανα – εγώ θα το πληρώσω! Η άρνηση μου να αποδεχτώ το συναισθηματικό κόστος των πράξεων μου εγείρει χρέος στον Εαυτό μου… κι αυτό με ταλαιπωρεί … με αποδυναμώνει… μου αφαιρεί τη δυνατότητα να επανορθώσω κι αυτό με πονάει ακόμη περισσότερο… Όταν αρνούμαι το χρέος προς τον Εαυτό μου, το παγώνω και η λύση δεν βρίσκει δρόμο, δεν έρχεται… Όταν αποδέχομαι το χρέος μου, γίνομαι το χρέος και τότε αυτό περνάει από μέσα μου και η λύση βρίσκει δρόμο κι έρχεται…

Τώρα ο πόνος είναι παρών… Είναι Ok…

Τον αποδέχομαι…… Είναι Ok…

Καθώς παίρνω την ευθύνη μου μπορώ σιγά σιγά να τον αφήσω πίσω… Μπορώ σιγά σιγά να με συγχωρήσω … Είναι Ok…

Είναι Ok να συγχωρώ τον Εαυτό μου… να Με συγχωρώ…

Επιτρέπεται…                                                      

                                                                     Αριστείδης Μπαντέλης
                                                                                       Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής