Προφυλακτικό σκοτώνει HIV/AIDS, κονδυλώματα (HPV) και δύο νέες θεραπείες

Ένα νέο όπλο στη μάχη κατά των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων ασθενειών όπως το AIDS μπορεί κυριολεκτικά να αποδειχθεί κοσμογονικό.

Τους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσουν στην αγορά προφυλακτικά που σκοτώνουν τον ιό του AIDS, HIV, τα κονδυλώματα (HPV) και τον έρπητα, ενώ νέες επαναστατικές θεραπείες για την αντιμετώπιση του ιού του AIDS παρουσιάζονται αυτές τις μέρες σε μεγάλο διεθνές συνέδριο που γίνεται στη Μελβούρνη.

—Το προφυλακτικό

Μια αυστραλιανή εταιρεία βιοτεχνολογίας έχει αναπτύξει μια γέλη (gel) με την ονομασία VivaGel, η οποία καταπολεμά τις σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες και έχει αποδειχθεί ότι εξολοθρεύει το 99,9% των ιών.

Αυτή τη στιγμή, το προφυλακτικό υποβάλλεται σε διαδικασίες έγκρισης στην Αυστραλία και την Ιαπωνία.

Το προϊόν ανέπτυξε ο κατασκευαστής προφυλακτικών Ansell σε συνεργασία με τη φαρμακευτική Starpharma.

Σύμφωνα με διεθνή έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση JAMA, οι διαγνώσεις AIDS μειώνονται κατά 30% ετησίως από το 2002 ως το 2011 ωστόσο τα νούμερα είναι αυξημένα σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες.

Στις ΗΠΑ ζουν 1,3 ασθενείς με τον ιό HIV, το ένα πέμπτο εκ τω οποίων δεν το γνωρίζει.

—Νέες θεραπείες

Όπως ανακοινώθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, ερευνητές κατάφεραν να εξαλείψουν τον ιό του AIDS  στη Δανία, εντοπίζοντας την “κρυψώνα” του ιού σε κύτταρα ασθενών που λαμβάνουν αντιρετροϊκά φάρμακα.

Πειράματα σε έξι ασθενείς διενήργησαν επιστήμονες του Πανεπιστήμιου του Αάρχους στη Δανία.

Με τη νέα προσέγγιση «kick-and-kill» (σκοτώστε στις κλωτσιές, οι ερευνητές εκτοπίζουν τον ιό από το καταφύγιό του και σκοτώσουν τα κύτταρα όπου κρύβεται, όταν ο ασθενής τελεί υπό αντιρετροϊκή αγωγή.

Στους έξι ασθενείς χορηγήθηκε αντιρετροϊκή θεραπεία, και επιπλέον χορηγήθηκε ρομιδεψίνη, ένα αντικαρκινικό φάρμακο που προκαλεί την αύξηση από 2,1 έως 3,9 φορές την ποσότητα του ιού στο αίμα.

Στους πέντε από τους έξι ασθενείς, ο ιός ανιχνεύθηκε εκ νέου από τους γιατρούς. Οι έρευνες θα πρέπει βέβαια να καθορίσουν αν όλοι οι κρυμμένοι ιοί “ανακαλύφθηκαν”.

Το επόμενο βήμα είναι  να βρεθεί τρόπος για να θανατωθούν τα κύτταρα-καταφύγιο, όπου ο ιός πολλαπλασιάζεται μόλις διακοπεί η αντιρετροϊκή θεραπεία.

Ο «επανεργοποιημένος» όταν απομακρύνεται από τα μολυσμένα κύτταρα CD4 αφήνει ένα αποτύπωμα, το οποίο οι ερευνητές θα επιχειρήσουν να εντοπίσουν με τη συνδρομή των Τ- λεμφοκυττάρων που καταπολεμούν τις λοιμώξεις.

Οι ερευνητές θέλουν να συνδυάσουν τη ρομιδεψίνη, η οποία ξυπνά τον εν υπνώσει HIV, με το εμβόλιο vacc-4x, ώστε τα Τ-κύτταρα να αναγνωρίζουν και να καταστρέφουν τα κύτταρα καταφύγιο του ιού.

—Ξεριζώστε τον με ένζυμα

Σε μια διαφορετική μέθοδο, ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Temple στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν ειδικά σχεδιασμένα ένζυμα για να ξεριζώνουν τον HIV από τα κύτταρα στα οποία βρίσκεται.

Η μέθοδος περιλαμβάνει μια αλυσίδα RNA που εντοπίζει τον ιό και ένα DNA ένζυμο που ακολουθεί για να τον απομακρύνει από το κύτταρο το οποίο στη συνέχεια έχοντας πλέον «καθαρίσει» από τον ιό ξεκινά διαδικασία αυτοεπιδιόρθωσης.

Προς το παρόν τα αποτελέσματα έχουν επιτευχθεί μόνο στο εργαστήριο και θα απαιτηθούν χρόνια προτού αναπτυχθούν αποτελεσματικές θεραπείες.
econews

Σε τεχνητό δέρμα θα δοκιμάζονται φάρμακα και καλλυντικά !!!

Ένα μεγάλο βήμα για την καλύτερη δοκιμή των φαρμάκων έκαναν επιστήμονες στη Βρετανία και συγκεκριμένα από το King's College του Λονδίνου, οι οποίοι κατάφεραν να αναπτύξουν τεχνητό δέρμα από ανθρώπινα βλαστοκύτταρα.
Σύμφωνα με την ανακοίνωσή τους, οι επιστήμονες κατάφεραν να δημιουργήσουν μια οικονομική εναλλακτική λύση για τις δοκιμές φαρμάκων και καλλυντικών, οι οποίες πλέον θα είναι πολύ πιο ακριβείς, αφού για την ανάπτυξη του δέρματος χρησιμοποιήθηκαν τα πιο βασικά κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού.

Όπως εξηγούν οι ερευνητές στην έκθεσή τους, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Stem Cell Reports, το νέο τεχνητό δέρμα διαθέτει διαπερατό φραγμό, ο οποίος ευνοεί τη διείσδυση των φαρμακευτικών ουσιών, ενώ παράλληλα μπλοκάρει την είσοδο μικροβίων στον οργανισμό και την απώλεια υγρασίας.

Η δημιουργία τεχνητής επιδερμίδας από ανθρώπινα δερματικά κύτταρα που έχουν αφαιρεθεί από βιοψίες έχει επιτευχθεί ξανά στο παρελθόν, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που αναπτύσσεται τεχνητό δέρμα με διαπερατό φραγμό, στον οποίο οι ερευνητές έφτασαν επειδή τα δερματικά κύτταρα αναπτύχθηκαν σε περιβάλλον χαμηλής υγρασίας.

Αυτή τη φορά όμως οι ερευνητές κατάφεραν να προγραμματίσουν εκ νέου τα δερματικά κύτταρα που είχαν στη διάθεσή τους, γεγονός που τους έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια αστείρευτη πηγή του βασικού τύπου κυττάρων που υπάρχουν στην επιδερμίδα. 

Έτσι, σύμφωνα με τον επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας, δρ Dusko Ilic, το δέρμα μοιάζει περισσότερο με το φυσιολογικό, ενώ θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τη δοκιμή νέων θεραπειών για τις δερματικές παθήσεις. 

http://www.naftemporiki.gr

Θεραπευτικά μικροσκοπικά ρομπότ για χρήση μέσα στο σώμα

Μικροσκοπικά ρομπότ τα οποία θα μπορούν να βοηθούν τον ασθενή να αναρρώσει και θα συνθέτουν ιατρικές συσκευές μέσα στο σώμα του αναπτύσσουν επιστήμονες του Carnegie Mellon University στο Πίτσμπεργκ.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του New Scientist, οι Έρικ Ντίλερ και Μέτιν Σίτι δημιούργησαν κάποια απλά νανορομπότ χρησιμοποιώντας μαγνητικά υλικά. Το κάθε ρομπότ έχει μήκος περίπου ενός χιλιοστού και δύο βραχιόνες. Ο έλεγχός τους γίνεται μέσω μαγνητικών πεδίων, που καθορίζουν την κίνησή τους και τη λειτουργία των βραχιόνων.
Άλλα ρομπότ τέτοιου είδους που είχαν αναπτυχθεί στο παρελθόν έπρεπε να είναι συνδεδεμένα με τον χειριστή τους, κάτι που τα καθιστούσε ακατάλληλα για χρήση μέσα στο ανθρώπινο σώμα. Σε άλλες περιπτώσεις, δεν ήταν δυνατή η ταυτόχρονη κίνηση και ο χειρισμός βραχιόνων. «Μπορούμε να τα μετακινούμε όσο αυτοί είναι κλειστοί ή ανοιχτοί, δεν έχει σημασία» αναφέρει ο Σίτι.
Μέχρι τώρα, τα ρομπότ έχουν δοκιμαστεί για τη μεταφορά μικρών αντικειμένων και την κατασκευή μικροσκοπικών γεφυρών. Μελλοντικά ελπίζεται η ανάπτυξη πιο εξελιγμένων εκδόσεων που θα εισέρχονται στο σώμα του ασθενούς μαζί με εξαρτήματα μικρο-μηχανών, και θα κινούνται μέσα στο αίμα του. Τα ρομπότ θα μπορούν στη συνέχεια να συνθέτουν συσκευές που θα βοηθούν στην θεραπεία.
«Χρειάζεται να συρρικνώσουμε τις συσκευές για να μπαίνουν ευκολότερα στο σώμα, αλλά αν είναι πολύ μικρές, τότε πρακτικά δεν είναι χρήσιμες. Αυτό που θέλουμε είναι να τις συναρμολογούμε μέσα στο σώμα» αναφέρει ο Σίτι. 
http://www.naftemporiki.gr/

Σουηδοί έβαλαν μπουρλότο στον καρκίνο με την ουσία Vacquinol-1

Ένα νέο μηχανισμό αντιμετώπισης του καρκίνου που βασίζεται κυριολεκτικά στην “ανατίναξη” των καρκινικών κυττάρων ανέπτυξαν Σουηδοί επιστήμονες.
Συγκεκριμένα, ερευνητές του ιατρικού πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, με επικεφαλής τον καθηγητή βιολογίας των ιστών Πάτρικ Έρνφορς του Τμήματος Ιατρικής Βιοχημείας και Βιοφυσικής,  ανακάλυψαν την ουσία Vacquinol-1, η οποία αναγκάζει τα κύτταρα του πολύμορφου γλοιοβλαστώματος, του πιο κοινού και πιο επιθετικού εγκεφαλικού όγκου να «εκρήγνυνται» εκ των έσω.
Η ουσία χορηγήθηκε επί πέντε ημέρες σε ποντίκια με γλοιοβλάστωμα και είχε ως αποτέλεσμα την παράταση της ζωής του και τη αναστολή της ανάπτυξη του όγκου. Το προσδόκιμο ζωής των ποντικιών που έλαβαν την ουσία ξεπέρασε τις 80 ημέρες, ενώ εκείνα που δεν την έλαβαν πέθαναν κατά μέσο όρο στις 30 ημέρες.
Η ουσία Vacquinol-1 αναγκάζει τα καρκινικά κύτταρα να απορροφούν ανεξέλεγκτα ουσίες από το εξωτερικό τους περιβάλλον με αποτέλεσμα να διογκώνονται και τελικά να εκρήγνυνται σαν μπαλόνια. Έτσι, οι  εξωτερικές κυτταρικές μεμβράνες τους διαλύονται και τα καρκινικά κύτταρα καταστρέφονται.
Σήμερα, το γλοιβλάστωμα αντιμετωπίζεται -ανεπιτυχώς- με χειρουργικές επεμβάσεις, ακτινοβολίες και χημειοθεραπείες, με το προσδόκιμο ζωής να μην ξεπερνά τους 15 μήνες.
Δεν έχουν ακόμα πραγματοποιηθεί κλινικά πειράματα τις μεθόδου σε ανθρώπους.
“Η ίδια τεχνική θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική και για άλλα είδη καρκίνου, κάτι που ακόμη δεν έχουμε μελετήσει” δήλωσε ο Πάτρικ Έρνφορς.
Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό βιολογίας Cell.
econews

Ανακάλυψαν μηχανισμό καταπολέμησης του καρκίνου. Σταμάτησαν την ανάπτυξη όγκων

Ελπίδες για εκατομμύρια ανθρώπους; Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε σε επιστημονικό περιοδικό από επιστήμονες του του ιατρικού πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και του Πανεπιστημίου της Ουψάλα ανοίγει νεους δρόμους στην καταπολέμηση του καρκίνου.
Οι Σουηδοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν ένα τελείως νέο μηχανισμό καταπολέμησης του καρκίνου, «ανατινάζοντας» στην κυριολεξία τα καρκινικά κύτταρα.

Οι ερευνητές του ιατρικού πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης και του Πανεπιστημίου της Ουψάλα, με επικεφαλής τον καθηγητή βιολογίας των ιστών Πάτρικ Έρνφορς του Τμήματος Ιατρικής Βιοχημείας και Βιοφυσικής, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell" (Κύτταρο), ανακάλυψαν μια ουσία (Vacquinol-1), η οποία αναγκάζει τα κύτταρα του πολύμορφου γλοιοβλαστώματος, του πιο κοινού και πιο επιθετικού εγκεφαλικού όγκου, να «εκρήγνυνται» εκ των έσω.

Όταν επί πέντες μέρες χορηγήθηκε σε ποντίκια με γλοιοβλάστωμα αυτή η ουσία (η οποία μπορεί να χορηγηθεί και σε μορφή χαπιού), η ανάπτυξη του όγκου σταμάτησε και η ζωή των πειραματόζωων παρατάθηκε. Τα περισσότερα ζούσαν ακόμη μετά από 80 μέρες, ενώ όσα δεν είχαν πάρει την ουσία, είχαν πεθάνει μετά από 30 μέρες κατά μέσο όρο.

Οι υπάρχουσες σήμερα θεραπευτικές επιλογές για το γλοιβλάστωμα είναι η χειρουργική αφαίρεση, οι ακτινοβολίες και οι χημειοθεραπείες, όμως το μέσο προσδόκιμο ζωής του ασθενούς είναι μόνο 15 μήνες, γι' αυτό αναζητούνται εναλλακτικές μέθοδοι.

Οι Σουηδοί ερευνητές πειραματίστηκαν με διάφορα χημικά μόρια, ως πιθανά θεραπευτικά «όπλα», ώσπου κατέληξαν στην εν λόγω ουσία. Η Vacquinol-1 ωθεί τα καρκινικά κύτταρα να απορροφούν με ανεξέλεγκτο τρόπο από το εξωτερικό περιβάλλον τους διάφορες ουσίες στο εσωτερικό τους, ώσπου όταν πια «παραγεμίσουν», τελικά «σκάνε», οι εξωτερικές κυτταρικές μεμβράνες τους καταρρέουν και τα ίδια αυτο-καταστρέφονται πλήρως.

«Πρόκειται για ένα τελείως νέο μηχανισμό θεραπείας του καρκίνου. Ένα πιθανό φάρμακο με βάση αυτή τη νέα μέθοδο θα επιτίθετο στο γλοιοβλάστωμα με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η ίδια τεχνική θα μπορούσε να είναι αποτελεσματική και για άλλα είδη καρκίνου, κάτι που ακόμη δεν έχουμε μελετήσει» δήλωσε ο Ένφορς.

Οι Σουηδοί επιστήμονες ήδη σχεδιάζουν την πρώτη κλινική δοκιμή τους σε ανθρώπους.
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΕΡΕΥΝΑ
Πηγή: newsit.gr

Ο εφιάλτης του ιού Έμπολα χτυπά τη Γουινέα

Ο ιδιαίτερα θανατηφόρος ιός Έμπολα εξαπλώθηκε από τη νότια Γουινέα στην πρωτεύουσα Κόνακρι, ανακοίνωσε σήμερα η υπηρεσία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα παιδιά, η UNICEF.
Τουλάχιστον 59 άνθρωποι, εκ των οποίων τα τρία είναι παιδιά, έχει αναφερθεί ότι έχουν χάσει τη ζωή τους από τον ιό στη χώρα αυτή της δυτικής Αφρικής επί συνόλου 80 κρουσμάτων και αξιωματούχοι των υγειονομικών υπηρεσιών προειδοποιούν ότι το ξέσπασμα της ασθένειας έχει πλέον πάρει διαστάσεις επιδημίας. Το Κόνακρι, μια μεγαλούπολη στις ακτές της Γουινέας στον Ατλαντικό, μετράει 1,5 ως 2 εκατομμύρια κατοίκους, σύμφωνα με εκτιμήσεις.
«Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών η ασθένεια εξαπλώθηκε με ταχύτητα από τις κοινότητες Μασέντα, Γκεκέντου και Κισιντούγκου (της νότιας Γουινέας) στην πρωτεύουσα, την Κόνακρι» ανέφερε η UNICEF σε ανακοίνωσή της.
«Στη Γουινέα, μια χώρα με αδύναμες ιατρικές υποδομές, μια επιδημία σαν αυτή μπορεί να είναι καταστροφική» πρόσθεσε η υπηρεσία αυτή του ΟΗΕ.
Σύμφωνα με τον ραδιοφωνικό σταθμό «Radio France Internationale», το υπουργείο Υγείας της Γουινέας έχει καταγράψει σχεδόν 100 κρούσματα, αφότου αναφέρθηκε το πρώτο καταγεγραμμένο κρούσμα αιμορραγικού πυρετού στις 9 Φεβρουαρίου.
Σύμφωνα με τον ιατρό Σακομπά Κεϊτά, επικεφαλής της μονάδας πρόληψης του υπουργείου Υγείας της Γουινέας, στα τρία από τα 12 δείγματα που εστάλησαν σε εργαστήριο της Γαλλίας επιβεβαιώθηκε η παρουσία του ιού Έμπολα.
Έκκληση από τους «Γιατρούς Χωρίς Σύνορα»
Η μη κυβερνητική οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (Medecins Sans Frontieres, MSF) απηύθυνε κατεπείγουσα έκκληση να σταλεί ιατρική βοήθεια στη φτωχή χώρα. Σύμφωνα με την MSF, πάνω από 30 τόνοι ιατροφαρμακευτικού υλικού βρίσκονται ήδη καθ' οδόν προς τη Γουινέα. Η ΜΚΟ έχει ήδη μια 24μελή ομάδα στο πεδίο και αναμένεται να μεταβούν περισσότερα μέλη της εκεί τις επόμενες ημέρες.

«Δημιουργήσαμε μια πτέρυγα απομόνωσης στην Γκεκέντου», δήλωσε η ιατρός Εσθήρ Στερκ της MSF, μιλώντας στο αμερικανικό ραδιοφωνικό δίκτυο «Voice of America» και πρόσθεσε ότι γίνονται προετοιμασίες για τη δημιουργία ακόμα μιας μονάδας καραντίνας στην πόλη Μασέντα.

Στελέχη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.) σπεύδουν στη Γουινέα για να διεξάγουν πρόσθετες εξετάσεις επιτόπου, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας της χώρας.

Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί καμία θεραπεία, ούτε εμβόλιο για τον ιό Έμπολα, που μεταδίδεται από την άμεση επαφή με το αίμα ή τις σωματικές εκκρίσεις του πάσχοντα. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί από τη σεξουαλική επαφή αλλά και από την επαφή με τα πτώματα. Ο ιός είχε εντοπιστεί για πρώτη φορά το 1976 στην ΛΔ Κονγκό, κοντά στον Ποταμό Έμπολα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εγκρίθηκε η θεραπεία του καρκίνου με πρωτόνια στην Κρήτη

Εγκρίθηκε η θεραπεία του καρκίνου με πρωτόνια στην Κρήτη, καθώς για πρώτη φορά στα ιατρικά δρώμενα της χώρας η ειδική επιτροπή Ιοντιζουσών και Μη Ιοντιζουσών Ακτινοβολιών του Υπουργείου Υγείας η οποία είναι υπεύθυνη για την έγκριση νέων θεραπειών στην Ελλάδα, κλήθηκε να γνωμοδοτήσει στο φάκελο που κατέθεσε ο Αλέξης Κοκολάκης με θέμα ‘Έγκριση πρακτικής για την θεραπεία του καρκίνου με πρωτόνια στην Κρήτη’.

Στην συνεδρίαση της επιτροπής αποφασίστηκε ομόφωνα η έγκριση της θεραπευτικής πρακτικής του καρκίνου με πρωτόνια για την Ελληνική επικράτεια σύμφωνα με το τεκμηριωμένο αίτημα και την πρόταση του κ. Κοκολάκη
Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρεται:
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια τεράστια ευκαιρία και πρόκληση για το νησί μας αλλάζει τα δεδομένα στην θεραπεία του καρκίνου στην χώρα και ανοίγει το δρόμο για την εγκατάσταση κέντρου θεραπείας με πρωτόνια στην Κρήτη, τεχνολογικά της πιό σύγχρονης και ιατρικά πιο αποτελεσματικής μεθόδου ακτινοθεραπείας στον κόσμο.
Το έργο αυτό, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας σε πολλά ερευνητικά πεδία και στις ιατρικές επιστήμες. Θα προσδώσει κύρος και υπεραξία στον τόπο μας αλλά θα δημιουργήσει και τις προϋποθέσεις για την ένταξη της Κρήτης στον παγκόσμιο χάρτη του ιατρικού και χειμερινού τουρισμού όπου και άλλοι τομείς υγείας μπορούν να ακολουθήσουν σε αυτήν την κατεύθυνση.
Στο άκουσμα αυτής της είδησης ο επιστημονικός διευθυντής του Ιταλικού ογκολογικού κέντρου για αδρονική θεραπεία (CNAO) στην Παβία, και συντονιστής του Προγράμματος ULICE (Union of Light Ion Centres in Europe- Ένωση Ευρωπαϊκών Κέντρων με ελαφρά ιόντα), καθηγητής Ρομπέρτο Ορέκια δήλωσε χαρακτηριστικά ‘Ένα κέντρο σωματιδιακής θεραπείας στην Κρήτη όχι μόνο θα κάλυπτε μερικώς η πλήρως τις ανάγκες της Ελλάδας, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει κέντρο αναφοράς για τη Νότια Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική’.
Η επιτροπή Ιοντιζουσών και Μη Ιοντιζουσών Ακτινοβολιών του Υπουργείου Υγείας αποτελείται από τους παρακάτω κορυφαίους επιστήμονες:
Νικόλαο Κελέκη, Καθηγητή Ακτινοδιαγνωστικής, στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «ΑΤΤΙΚΟΝ», ως Πρόεδρο, με αναπληρωτή του, τον Παναγιώτη Παντελάκο, Δ/ντή Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «ΑΤΤΙΚΟΝ».
Ανδρέα Φωτόπουλο, Καθηγητή Πυρηνικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Εργαστήριο Πυρηνικής Ιατρικής στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Πυρηνικής Ιατρικής & Βιολογίας, ως εκπρόσωπο της, με αναπληρωτή του τον Ιωάννη Κούτσικο, Πυρηνικό Ιατρό στο Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών και Γενικό Γραμματέα της Εταιρείας, ομοίως.
Δημήτριο Καρδαμάκη, Ακτινοθεραπευτή Ογκολόγο, Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών, Πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας, ως εκπρόσωπό της, με αναπληρωτή του τον Γρηγόριο Γεωργακόπουλο, Ακτινοθεραπευτή Ογκολόγο, Διευθυντή ΕΣΥ και Γενικό Γραμματέα της Εταιρείας, ομοίως.
Βιργινία Τσαπάκη, Ακτινοφυσικό ΕΣΥ, στο Γενικό Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας «ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΕΙΟ», ως εκπρόσωπο της Ένωσης Φυσικών Ιατρικής Ελλάδας, με αναπληρώτριά της την Άννα Μακρίδου, Ακτινοφυσικό ΕΣΥ, στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ», ομοίως.
Βασιλική Καμενοπούλου, Διευθύντρια της Διεύθυνσης Αδειών και Ελέγχων της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας ως εκπρόσωπο της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, με αναπληρωτή της τον Σωτήρη Οικονομίδη, Ακτινοφυσικό, του Τμήματος αδειών και ελέγχου της ΕΕΑΕ, ομοίως.
Σταύρο Κυριαζή, Τεχνολόγο Ακτινολόγο, ως εκπρόσωπο του Πανελλήνιου Συλλόγου Τεχνολόγων Ακτινολόγων και Χειριστών Εμφανιστών, με αναπληρωτή του τον Ευθύμιο Αγαδάκο, ομοίως.
Κωνσταντίνο Πιπερίδη, υπάλληλο κλάδου ΤΕ Ακτινολόγων Ραδιολόγων, που υπηρετεί στο γραφείο του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Υγείας, ως εκπρόσωπο των αρμόδιων Υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας, με αναπληρωτή του τον Παναγιώτη Καλογερόπουλο υπάλληλο κλάδου ΠΕ Ιατρών, που υπηρετεί στη Δ/νση Υγειονομικής Μηχανικής & Υγιεινής Περιβάλλοντος, ομοίως.
Νικόλαο Μπατάκη, Ακτινοδιαγνώστη, Διευθυντή ΕΣΥ στο Γ.Ν.Α. «ΚΟΡΓΙΑΛΕΝΕΙΟ –ΜΠΕΝΑΚΕΙΟ» Ε.Ε.Σ., ως εκπρόσωπο της Ελληνικής Ακτινολογικής Εταιρείας, με αναπληρωτή του τον Κωνσταντίνο Λυμπερόπουλο, Ακτινοδιαγνώστη, Διευθυντή Ε.Σ.Υ. του Γ.Ν.Α. «Γ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ», ομοίως.
Παναγιώτη Σκανδαλάκη, Καθηγητή Χειρουργικής Ανατομικής-Ανατομίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρο του ΚΕ.Σ.Υ., ως εκπρόσωπο του ΚΕ.Σ.Υ., με αναπληρωτή του τον Βλασταράκο Μιχαήλ, Πρόεδρο του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, ομοίως.
ΠΗΓΗ: ekriti.gr

Το αγόρι που θα σε κάνει να ξαναπιστέψεις στα θαύματα

“Πριν από λίγους μήνες, ετοιμαζόμασταν να αποτεφρώσουμε τον Ντέριν. Τώρα, μας λένε ότι η θεραπεία του έχει τελειώσει”. Αυτά είναι τα λόγια της μητέρας ενός παιδιού που πρωταγωνιστεί σε μία από εκείνες τις ιστορίες όπου η ζωή αποδεικνύει το μεγαλείο της. Μία από εκείνες τις φορές που μόνο με τη λέξη “θαύμα” μπορούν να εξηγηθούν όσα συμβαίνουν.

Ο Ντέριν Μπλάκγουελ, ένα αγόρι από το Νόρφολκ της Αγγλίας, το 2010, σε ηλικία μόλις 10 ετών, διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ενάμιση χρόνο μετά, έμαθε ότι έπασχε και από το εξαιρετικά σπάνιο (περίπου 50 περιπτώσεις έχουν καταγραφεί παγκοσμίως) σάρκωμα των κυττάρων Langerhans. Γινόταν, έτσι, ο πρώτος άνθρωπος που πάλευε με τις δύο συγκεκριμένες νόσους ταυτόχρονα.

Μοναδική ελπίδα, σύμφωνα με τους γιατρούς, ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Μέσα σε λίγο περισσότερο από μισό χρόνο (η πρώτη επέμβαση έγινε τον Μάρτιο του 2013), ο Ντέριν μπήκε κάτω από το νυστέρι τέσσερις φορές. Όλες, όμως, οι προσπάθειες μεταμόσχευσης απέτυχαν. Και ο μικρός, με τον οργανισμό του αποδυναμωμένο, αντιμετώπιζε πλέον και λοιμώξεις.

Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι. Είχε έρθει το τέλος. Χωρίς ανοσοποιητικό σύστημα, μετά από 4 χρόνια με επίπονες επεμβάσεις, φάρμακα και χημειοθεραπεία, ο 14χρονος, πλέον, Ντέριν δεν μπορούσε να “πολεμήσει” εναντίον των νόσων, των λοιμώξεων και ενός ιού που είχε προκαλέσει τη νέκρωση τριών από τα δάχτυλά του. Το μόνο που τον κρατούσε ζωντανό ήταν τα αντιβιοτικά.

Οι γονείς του περίμεναν 50 ημέρες, μετά την τελευταία προσπάθεια μεταμόσχευσης, ελπίζοντας, με κάποιο τρόπο, να έχει αποτέλεσμα. Όταν είδαν ότι τίποτα δεν άλλαζε, πήραν την απόφαση να τον βγάλουν από την αντιβίωση. Τον Δεκέμβριο το 2013, η οικογένεια επέστρεψε σπίτι με τον Ντέριν. Πιστεύοντας ότι ο γιος τους δεν προλάβαινε τα Χριστούγεννα, τα γιόρτασαν στις 14 του μήνα.

Σχεδίαζε ο ίδιος την κηδεία του!

Με τη ροζ μοϊκάνα του, ο Ντέριν ήταν έτοιμος για το τέλος. (credit: SWNS.com)Ο μικρός ήρωας αντιμετώπιζε το επερχόμενο τέλος της ζωής του με ψυχραιμία που ξεπερνούσε την ηλικία του. Ακόμα και στις φωτογραφίες από το νοσοκομείο, τις οποίες έβγαζε εν μέσω χημειοθεραπείας και αλλεπάλληλων χειρουργείων, ήταν πάντα χαμογελαστός. Δεν θύμιζε, σε καμία περίπτωση, ένα παιδί, έναν άνθρωπο που φοβόταν τον θάνατο.

Ήταν τέτοια η ψυχική του δύναμη που σχεδίασε ο ίδιος την κηδεία του, αποφασίζοντας για κάθε λεπτομέρεια. Το φέρετρό του θα μεταφέρονταν με τη νεκροφόρα που είχε μεταφέρει τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Θα οδηγούνταν στο κρεματόριο υπό τους ήχους του Move Your Feet των Junior Senior. Θα ήταν ντυμένος με κοστούμι. Και τα μαλλιά του θα ήταν ροζ και κουρεμένα σε στυλ μοϊκάνα.

Ο γενναίος έφηβος ήταν έτοιμος να αποχαιρετίσει τον κόσμο, κυριολεκτικά, με το χαμόγελο στα χείλη. Είχε δηλώσει ότι η μέρα που δέχτηκε ότι έρχεται το τέλος ήταν η πιο ευτυχισμένη στη ζωή του, γιατί ένιωσε ένα ήρεμο και ειρηνικό συναίσθημα. “Ανυπομονούσε για ό,τι μπορεί να ερχόταν μετά”, δήλωσε η μητέρα του. Αλλά, μετά, όλα αυτά άλλαξαν.

Οι μέρες περνούσαν και ο Ντέριν, από εκεί που είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου, βρέθηκε θριαμβευτής της ζωής. Και το έκανε με τρόπο που κανένας, ούτε γιατροί, δεν μπορεί να εξηγήσει. Τη δεύτερη εβδομάδα του Ιανουαρίου, ακόμα ζωντανός, σε πείσμα των προβλέψεων, ένας από τους επιδέσμους που έκρυβαν τα νεκρωτικά του δάχτυλα σκίστηκε κατά λάθος.

Το θέαμα που άφησε άφωνους τους γιατρούς

Η εικόνα προκάλεσε την έκπληξη όλων. Αντί για το μαυρισμένο δάκτυλο που περίμεναν να δουν, εμφανίστηκε ένα απολύτως υγιές άκρο. Είχε θεραπευτεί! Οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς ένα παιδί, χωρίς υγιή μυελό των οστών, χωρίς ανοσοποιητικό και εκτός αντιβιοτικών, μπόρεσε να πολεμήσει και να νικήσει μία τόσο επιθετική λοίμωξη. Και ακόμα δεν μπορούν.

Με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του, νικητής της ζωής, ένα ζωντανό θαύμα. (credit: SWNS.com)Και τα καλά νέα συνεχίστηκαν. Περισσότερο από 100 μέρες μετά την τελευταία μεταμόσχευση μυελού των οστών, οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι το σώμα του αγοριού άρχισε να παράγει λευκά αιμοσφαίρια. Οι θεράποντες ιατροί, δήλωσαν ότι θεωρούσαν αδύνατη την παραγωγή τους μετά από τόσο χρονικό διάστημα και ότι δεν έχει υπάρξει ιατρικό προηγούμενο.

Και όμως. Ο Ντέριν, κάπου μέσα του, έκρυβε τη δύναμη για να διαψεύσει κάθε πρόγνωση. Ίσως, η γρήγορη αποδοχή του τέλους να έδωσε στον οργανισμό του την απαραίτητη ηρεμία και γαλήνη για να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του και να αντεπιτεθεί στις νόσους. Ίσως, η αγάπη των δικών του, που του προσέφεραν ένα χαρούμενο περιβάλλον, μέχρι το τέλος, να ήταν το μυστικό.

Το σίγουρο είναι ότι ο Ντέριν είναι, τώρα πια, καλά. Για λίγο, μετά την αναπάντεχη πορεία που πήραν τα πράγματα, δυσκολεύτηκε να ξαναβρεί το νόημα της ζωής. Τόσο πολύ είχε φλερτάρει με τον θάνατο. Αλλά, σήμερα, με τους γονείς του, σχεδιάζει το μέλλον του. Θέλουν να δημιουργήσουν μία φιλανθρωπική οργάνωση για εφήβους με καρκίνο.

Γενικότερα, δεν πιστεύω στα θαύματα. Περισσότερο γράφω θέματα σχετικά με νέες ανακαλύψεις και επιτεύγματα της επιστήμης. Αλλά αυτή η ιστορία είναι μία από εκείνες που σε αναγκάζουν να κάνεις για λίγο στην άκρη, να μην ψάχνεις τη “λογική εξήγηση” και να πιστέψεις το απίστευτο. Να νιώσεις τη μαγεία. Ένα παιδί που μετρούσε τη ζωή του με τις ώρες, μπορεί ξανά να ονειρεύεται.

http://www.pathfinder.gr/

Η κλιματική αλλαγή «ανέστησε» αρχαίο ιό μετά από 30.000 χρόνια

Ενας γιγάντιος ιός, ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα στη Γη και ο οποίος επί 30.000 χρόνια, από την εποχή των μαμούθ και των Νεάντερταλ, βρισκόταν σε κατάψυξη στο μόνιμα παγωμένο υπέδαφος της Σιβηρίας, επανήλθε στη ζωή και μάλιστα διατηρώντας την ικανότητά του να επιτίθεται σε άλλους μικροοργανισμούς, όπως οι αμοιβάδες.
Η «αποκάλυψη» του ιού, που έγινε μετά το λιώσιμο των πάγων -εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής- στη περιοχή, φαινομενικά είναι αβλαβής για τους ανθρώπους και τα ζώα. Ωστόσο, η «ανάστασή» του αποτελεί προειδοποιητικό σήμα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, για το τι -πιο επικίνδυνο για την ανθρωπότητα- θα μπορούσε να φέρει στο φως το ξεπάγωμα απομακρυσμένων περιοχών λόγω της κλιματικής αλλαγής. Άλλοι αρχαίοι παθογόνοι ιοί μπορεί να επανέλθουν εν καιρώ στη ζωή και αυτοί πιθανώς δεν θα αρκούνται να μολύνουν και να σκοτώνουν μόνο αμοιβάδες -κάτι που θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Οι Γάλλοι και Ρώσοι ερευνητές, με επικεφαλής τους εξελικτικούς βιολόγους Ζαν Μισέλ Κλαβερί και Σαντάλ Αμπεργκέλ του Πανεπιστημίου Αιξ της Μασσαλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, ονόμασαν τον ιό «σιβηρικό πιθοϊό» (Pithovirus sibericum), επειδή το σχήμα του μοιάζει με αρχαιοελληνικό πιθάρι. Όπως είπε ο καθηγητής Ζαν Μισέλ Κλαβερί, «είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε έναν ιό να είναι μολυσματικός, μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα».

Ο ασυνήθιστος οβάλ ιός με μήκος 1,5 και πλάτος 0,5 μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου) είναι κατά 30% μεγαλύτερος από τον μεγαλύτερο μέχρι τώρα γνωστό ιό, ενώ είναι μεγαλύτερος και από μερικά βακτήρια, πράγμα που τον καθιστά ορατό κάτω από το οπτικό μικροσκόπιο, χωρίς να χρειάζεται το πολύ ισχυρότερο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπως συμβαίνει με τους άλλους ιούς. Οι ίδιοι Γάλλοι ερευνητές είχαν ανακαλύψει στο παρελθόν άλλους γιγάντιους ιούς, μεταξύ αυτών και τον πρώτο που βρέθηκε ποτέ, τον «μιμι-ιό» (Mimivirus) το 2003.
Ο νέος ιός ανακαλύφθηκε σε δείγμα παγωμένου υπεδάφους, το οποίο ανασύρθηκε από βάθος 30 μέτρων, στην παράκτια τούνδρα κοντά στη Θάλασσα της Ανατολικής Σιβηρίας, όπου η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι μείον 13,4 βαθμοί Κελσίου. Ο ιός -τον οποίο ξεπάγωσαν οι Γάλλοι επιστήμονες και τον εξέτασαν στο εργαστήριό τους- έχει αρκετές ιδιαιτερότητες, καθώς μόνο το ένα τρίτο των πρωτεϊνών του μοιάζει με τις πρωτεΐνες άλλων ιών, ενώ το γονιδίωμά του αποτελείται από μόνο 500 γονίδια, έναντι 2.500 γονιδίων του έως τώρα κατόχου του ρεκόρ μεγέθους μεταξύ των ιών (του λεγόμενου «Πανδωρα-ιού», που επίσης είχε βρει η ομάδα του Κλαβερί πριν από μια δεκαετία). Αν και οι γιγάντιοι ιοί συνήθως επιτίθενται μόνο σε αμοιβάδες, οι οποίες είναι μονοκύτταροι οργανισμοί, πέρυσι ανακαλύφθηκε στη Μασσαλία ένας άλλος γιγάντιος ιός, που πήρε το όνομα της πόλης («Μασσαλο-ιός»), ο οποίος είχε μολύνει ένα αγοράκι 11 μηνών.
Συνεπώς, σύμφωνα με τους Γάλλους ερευνητές, δεν μπορεί να εφησυχάζει κανείς με την προοπτική -είτε λόγω ανόδου της θερμοκρασίας του πλανήτη, είτε λόγω εξορυκτικών δραστηριοτήτων στην Αρκτική για πετρέλαιο, χρυσό κ.α.- να «ξεπαγώσουν» και άλλοι αρχαίοι ιοί, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν απειλή για την ανθρώπινη υγεία.
 http://www.imerisia.gr

Δείτε μέσα στο μυαλό σας σε πραγματικό χρόνο

Πώς θα σας φαινόταν να μπορούσατε να δείτε μέσα στο μυαλό σας σε πραγματικό χρόνο, βλέποντας τις σκέψεις σας να αναβοσβήνουν μπροστά στα μάτια σας; Μια ομάδα νευροεπιστημόνων και προγραμματιστών λογισμικού βρήκαν έναν τρόπο, για να κάνουν αυτή την ιδέα πραγματικότητα...


Ένα νέο σύστημα συνδυάζει τη σάρωση και την καταγραφή του εγκεφάλου με την εικονική πραγματικότητα, επιτρέποντας στο χρήστη να ταξιδέψει μέσα στον εγκέφαλο ενός ατόμου σε πραγματικό χρόνο. Αυτός ο «γυάλινος εγκέφαλος» παρουσιάστηκε στο διαδραστικό φεστιβάλ South by Southwest ( SXSW ), στις 10 Μαρτίου.

Το σύστημα αναπτύχθηκε από τους νευροεπιστήμονες Τιμ Μούλεν και Κρίστιαν Κοθ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Σαν Ντιέγκο, σε συνεργασία με το εργαστήριο του Ανταμ Γκάζλει, νευροεπιστήμονα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο, χρησιμοποιώντας μοντέλα εικονικής πραγματικότητας από την εταιρεία τυχερών παιχνιδιών Oculus Rift .

«Ποτέ πριν δεν ήμασταν σε θέση να δούμε μέσα στις δομές του εγκεφάλου με αυτόν τον τρόπο. Είναι η βιοανάδραση στο επόμενο επίπεδο» εξηγεί ο Γκάζλει.

Ο εγκέφαλος στον οποίο παρουσιάστηκε το μοντέλο, ανήκε πράγματι σε μία γυναίκα που φορούσε ένα καπέλο με ηλεκτρόδια για ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ( EEG ) που κατέγραφαν τις διαφορές στο ηλεκτρικό δυναμικό, προκειμένου να καταγράψουν τη δραστηριότητα του εγκεφάλου. Η ομάδα του Γκάζλεϊ είχε προηγουμένως σαρώσει τον εγκέφαλο της γυναίκας χρησιμοποιώντας μαγνητική τομογραφία ( MRI ) για να αποκαλυφθεί η υποκείμενη δομή των νευρικών ινών.

Ο γυάλινος εγκέφαλος δεν έδειχνε ακριβώς τι σκεφτόταν η γυναίκα. Τα σήματα EEG απλώς ζωγράφισαν μια ευρύτερη εικόνα της δραστηριότητας του εγκεφάλου της. Ομως, οι ερευνητές ελπίζουν τελικά να πλησιάσουν στην πλήρη αποκωδικοποίηση των εγκεφαλικών σημάτων και την προβολή τους με τη χρήση του συστήματος εικονικής πραγματικότητας.

Το να είναι οι επιστήμονες σε θέση να παρακολουθήσουν κυριολεκτικά τη δραστηριότητα του εγκεφάλου δεν είναι μόνο διασκέδαση, αλλά έχει και θεραπευτικές δυνατότητες. Για παράδειγμα, στα άτομα με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ή άλλα νευρολογικά προβλήματα θα μπορούσαν να απεικονίσουν το πώς η κατάστασή τους επηρεάζει τη δραστηριότητα του εγκεφάλου τους, και να μάθουν πώς να το διορθώσουν.

Μέχρι στιγμής, η ομάδα έχει επικεντρωθεί στην οπτικοποίηση του εγκεφάλου σε μια δεδομένη στιγμή. Αλλά οι ερευνητές προβλέπουν ότι μία μέρα, δύο άνθρωποι θα μπορούν να αλληλεπιδράσουν ουσιαστικά με έναν τρόπο που θα παρουσιάζει εσωτερική τους κατάσταση .


iefimerida.gr

Ασθένεια: Η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος

Η ασθένεια δεν είναι μοιραία,δε συμβαίνει ποτέ τυχαία.
Αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης μας μπορούμε να εξαλείψουμε...

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερ ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών. Όπως λέει, η ασθένεια είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος – αυτή είναι η νέα ιατρική.
Του Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ
Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής. Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:
«Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. »
Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.

• Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης.
• Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου.
• Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό).
• Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται).
• Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας).
• Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία. Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του, η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο …
Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες»:
Ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ.

Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερ στις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία.
Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων».
Εάν σταματούσα εδώ την παρουσίασή, θα σας άφηνα πιθανώς αμήχανους και με πολλές αμφιβολίες. Εάν δεν καταλάβουμε σε τι πραγματικά χρησιμεύει η ασθένεια, από βιολογική άποψη, οι θεραπείες μπορεί να φανούν… μαγικές.
Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της. Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει: τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη, εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά. Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο.
Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι. Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων.
Συμπέρασμα: Χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό,τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Το μόνο που δεν σας είπα ακόμη, είναι ότι αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού! Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ.. Ας σημειώσουμε,  ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (Claude Sabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου σοκ ή στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης. Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;
Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα · – Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία · – Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική · -
Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική · – Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που ή άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική. Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής.
Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: «αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ, δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω «, και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε… Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια : αργά ή γρήγορα, εξαιτίας της ανώμαλα υπερβολικής ικανότητας πέψης, θα αρχίσετε να αισθάνεστε πόνους, οι τροφές δεν θα χωνεύονται σωστά. Θα σας γίνει τότε διάγνωση καρκίνου του στομάχου, που οι γιατροί θα προσπαθήσουν να εξαφανίσουν με τα διάφορα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους. Αλλά αρχίζετε να μαντεύετε αυτό που υπάρχει κίνδυνος να επακολουθήσει.
Ακόμα και αν σας έκαναν ολική αφαίρεση στομάχου, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην περιοχή του σώματος όπου βρισκόταν το στομάχι. Κάποιους μήνες αργότερα, οι γιατροί θα ανακάλυπταν αυτό που θα ονόμαζαν υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την σύγκρουση που βιώσατε με κάποιο φίλο. Για να πάμε ακόμη μακρύτερα, εάν σοκαριστείτε από την απαισιόδοξη διάγνωση του καρκινολόγου σας και αισθανθείτε μεγάλο φόβο θανάτου, ο εγκέφαλός σας θα αρχίσει καινούργιο πρόγραμμα παραγωγής υπερκυττάρων ,στον πνεύμονα, που αργότερα θα χαρακτηριστεί από τους γιατρούς καρκίνος του πνεύμονα. Και ούτω καθεξής, μέχρις ότου επέλθει ο θάνατος. Πώς να προλάβουμε τις ασθένειες και πώς να τις θεραπεύσουμε ; Στο τελευταίο μου βιβλίο «Η γλώσσα της θεραπείας» έχω περιγράψει λεπτομερώς τις διαδικασίες που, ξεκινώντας από έντονα ψυχικά σοκ ή μεγάλο στρες, καθορίζουν και προκαλούν τις σωματικές ασθένειές μας.
Στα πλαίσια αυτού του άρθρου μου φαίνεται άχρηστο να προχωρήσω βαθύτερα, αφού η ίδια λογική ισχύει για όλες τις ασθένειες, ανεξάρτητα από τον βαθμό έντασης και σοβαρότητάς τους. Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, όπως λέει ο γιατρός Κλωντ Σαμπά. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα, ότι εάν μάθετε τους νόμους της Νέας Ιατρικής του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ ή της Ολιστικής Βιολογίας του Κλωντ Σαμπά, που είναι αμετάβλητοι όσο και οι νόμοι της φυσικής ή της χημείας, θα μπορείτε όχι μόνο να καταλάβετε από πού προέρχονται όλες οι ασθένειές σας, αλλά κυρίως θα μπορείτε να τις προλαμβάνετε και να τις θεραπεύετε.
Πώς ; Μαθαίνοντας τις βασικές αρχές της επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει : το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί. Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν… – να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε.
Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις. – να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται.
Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα [θυμηθείτε : στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου (τα συναισθήματα) δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής (στα όργανα του σώματος)]. Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας. – να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους :
Πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει …
Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους. – να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι : συχνά έχω παρατηρήσει, ότι πολλές ασθένειες ξεκινάνε όταν αρνούμαστε να δούμε μια κατάσταση, όταν της αντιστεκόμαστε, όταν δεν δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι, μπορεί να μπούμε σε καταστάσεις εσωτερικής σύγκρουσης, αντίστασης, αυτοϋποτίμησης, απώλειας της ταυτότητας ή του χώρου κυριαρχίας μας. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε.
Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά : η συμβουλή μου είναι, να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο. – οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα : Ο Γιούνγκ επέμενε πολύ σε αυτό το σημείο. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Ή ακόμα χειρότερα : επειδή νομίζουμε ότι αρκεί να συνειδητοποιήσουμε την αιτία του καρκίνου μας για να θεραπευθούμε. Λάθος.
Όσοι πίστεψαν πως είναι έτσι, έχουν πεθάνει. Η δράση είναι ο μόνος τρόπος να δώσουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία ότι η συγκρουσιακή κατάσταση τελείωσε. Ειδάλλως, το είδαμε παραπάνω, η ενεργοποίηση της ασθένειας δεν θα σταματήσει ποτέ. – να τελειώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους: αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (Kübler-Ross), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό.
Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους. – να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας. Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε.
Συμπεράσματα:
Στο τέλος αυτού του άρθρου, θέλω να βγάλω μερικά σύντομα συμπεράσματα. Πρώτα πρώτα, δεν υπήρξε στόχος μου να σας πείσω ότι οι πεποιθήσεις σας σχετικά με την υγεία και την ασθένεια είναι λανθασμένες. Ξέρω πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν να παραθέσω πολύ περισσότερα, για να σας κάνω να αλλάξετε απόψεις. Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα … Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας, όπως κάνω εγώ, εδώ και 18 χρόνια. Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας.
Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε ;Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.»
Ζαν-Ζακ Κρεβκέρ (Jean-Jacques CREVECOEUR)

Στις 18 Αυγούστου 1978, ο γιατρός Dr. Ράϊκε Γκέρντ Χάμερ, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν ο διευθυντής παθολόγος της ογκολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου του Μονάχου στην Γερμανία, έλαβε την συνταρακτική είδηση πως ο γιος του Ντιρκ είχε πυροβοληθεί. Ο Ντιρκ πέθανε τον Δεκέμβριο του 1978. Λίγους μήνες αργότερα, ο Dr. Χάμερ διαγνώσθηκε με καρκίνο των όρχεων. Επειδή ποτέ δεν είχε ασθενήσει σοβαρά, αμέσως υπέθεσε πως η εμφάνιση του καρκίνου, ίσως και να σχετίζεται με την τραγική απώλεια του γιου του. Της Κάρολαϊν Μάρκολιν Ph.D., Βανκούβερ, Καναδάς

ΝΕΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ (ΝΓΙ) – Το Ιατρικό Πρότυπο του Dr. Χάμερ

Ο θάνατος του Ντιρκ και η προσωπική του εμπειρία με τον καρκίνο τον ώθησε να διερευνήσει το προσωπικό ιστορικό των ασθενών του. Σύντομα ανακάλυψε πως όπως και εκείνος, είχαν και αυτοί ζήσει κάποιο εξαιρετικά στρεσογόνο γεγονός πριν από την εμφάνιση του καρκίνου. Η παρατήρηση αυτής της νοητικο-σωματικής σχέσης δεν τον εξέπληξε καθόλου.  Πολυάριθμες μελέτες είχαν ήδη δείξει πως ο καρκίνος, όπως και άλλες ασθένειες, συχνά παρουσιάζεται μετά από κάποιο τραυματικό γεγονός. Ο Dr. Χάμερ όμως προχώρησε την έρευνά του κατά ένα κοσμοϊστορικό βήμα. Ακολουθώντας την υπόθεση πως όλες οι σωματικές λειτουργίες  ελέγχονται από τον εγκέφαλο, ανέλυσε τις αξονικές τομογραφίες εγκεφάλου των ασθενών του και τις αντιπαρέβαλε  με το ιατρικό ιστορικό τους. Τότε ανακάλυψε πως κάθε ασθένεια – όχι μόνο ο καρκίνος! – ελέγχεται από την δική του συγκεκριμένη περιοχή στον εγκέφαλο και συνδέεται με κάποιο πολύ συγκεκριμένο, αναγνωρίσιμο, «συγκρουσιακό σοκ» (conflict shock). Το αποτέλεσμα της έρευνάς του είναι ένας επιστημονικός χάρτης που απεικονίζει την βιολογική σχέση ψυχής – εγκεφάλου με τα όργανα και τους ιστούς του συνόλου του ανθρώπινου σώματος. ( Ο «Επιστημονικός Χάρτη της ΝΓΙ είναι ήδη διαθέσιμος στην Αγγλική γλώσσα).
Ο Dr. Χάμερ ονόμασε τελικά τα ευρήματά του «Οι Πέντε Βιολογικοί Νόμοι της Νέας Ιατρικής», επειδή αυτοί οι βιολογικοί νόμοι, που ισχύουν στην περίπτωση κάθε ασθένειας, προσφέρουν μια εντελώς νέα κατανόηση των αιτιών, της ανάπτυξης και της φυσικής διαδικασίας ίασης των ασθενειών. (Ως απάντηση στον αυξανόμενο αριθμό παρερμηνειών των ανακαλύψεών του και με σκοπό να διαφυλάξει την ακεραιότητα και αυθεντικότητα της επιστημονικής του εργασίας, ο Dr. Χάμερ έχει πλέον νομικά κατοχυρώσει τα  αποτελέσματα των ερευνών του υπό την ονομασία  Νέα Γερμανική Ιατρική (ΝΓΙ)  (German New Medicine® GNM). Ο όρος «Νέα Ιατρική» (New Medicine) δεν ήταν δυνατό να κατοχυρωθεί διεθνώς.
Το 1981, ο Dr. Hamer παρουσίασε τα ευρήματά του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Tübingen ως μετα-διδακτορική διατριβή. Όμως, μέχρι σήμερα το Πανεπιστήμιο έχει αρνηθεί να προβεί σε δοκιμές επαλήθευσης της έρευνας του Dr. Χάμερ παρά το γεγονός ότι υποχρεούται νομικά  να το κάνει.  Πρόκειται για μια πρωτοφανή περίπτωση στην ιστορία των πανεπιστημίων. Ομοίως η επίσημη ιατρική κοινότητα αρνείται να αποδεχθεί τις ανακαλύψεις του παρά τις 30 επιστημονικές επαληθεύσεις τους τόσο από ανεξάρτητους ιατρούς όσο και από επαγγελματικούς ιατρικούς συλλόγους.
Λίγο καιρό μετά την κατάθεση της διατριβής του, του επιδόθηκε τελεσίγραφο από την Πανεπιστημιακή κλινική στην  οποία εργαζόταν, να αποποιηθεί τις ανακαλύψεις του, ειδάλλως δεν θα του ανανεωνόταν το συμβόλαιο συνεργασίας του με αυτήν. Το 1986, παρότι η επιστημονική του εργασία δεν είχε ποτέ καταγγελθεί επίσημα, πόσο μάλλον αποδειχθεί λανθασμένη, του αφαιρέθηκε η άδεια ασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος με το πρόσχημα της άρνησής του να συμμορφωθεί με τις  αρχές της κλασσικής ιατρικής. Παρ’ όλα αυτά  ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει την έρευνά του. Μέχρι το 1987 κατάφερε να επεκτείνει τις ανακαλύψεις  του ώστε να καλύπτουν πρακτικά σχεδόν κάθε γνωστή στην ιατρική ασθένεια.
Ο Dr. Χάμερ έχει διωχθεί και παρενοχληθεί για πάνω από 25 χρόνια, ιδιαίτερα από τις Γερμανικές και Γαλλικές αρχές. Από το 1977 ο Dr. Χάμερ ζει εξόριστος στην Ισπανία όπου συνεχίζει τις έρευνές του και τη μάχη για την επίσημη αναγνώριση της «Νέας Ιατρικής». Όσο όμως το καθηγητικό προσωπικό του Πανεπιστημίου του Τούμπινγκεν συνεχίζει την παρελκυστική τακτική του, οι ασθενείς όλου του κόσμου θα στερούνται των ευεργετημάτων των επαναστατικών ανακαλύψεων του Dr. Χάμερ.
Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ
Ο Dr. Χάμερ απέδειξε ότι «κάθε ασθένεια προκαλείται  από ένα συγκρουσιακό σοκ  που βρίσκει το άτομο παντελώς απροετοίμαστο» (Πρώτος Βιολογικός Νόμος). Προς τιμή του γιου του, ο Dr. Χάμερ ονόμασε αυτό το απρόσμενο στρεσογόνο γεγονός Σύνδρομο Ντιρκ Χάμερ ή DHS (Dirk Hamer Syndrome). Από ψυχολογική άποψη, το DHS είναι ένα πολύ προσωπικό γεγονός διαμορφωμένο από τις παρελθοντικές μας εμπειρίες, τις αδυναμίες μας, τις προσωπικές μας αντιλήψεις, τις αξίες και τις πεποιθήσεις μας. Όμως, το DHS δεν είναι απλά μια ψυχολογική εμπειρία, αλλά περισσότερο μια βιολογική σύγκρουση που πρέπει να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο της εξέλιξής του ανθρώπινου είδους.
Τα ζώα βιώνουν αυτά τα βιολογικά σοκ με όρους πραγματικούς, για παράδειγμα, μέσα από την ξαφνική απώλεια της φωλιάς ή της εδαφικής περιοχής τους, την απώλεια ενός νεοσσού, τον χωρισμό από το ταίρι ή την αγέλη τους, μέσα από μια απροσδόκητη απειλή λιμοκτονίας, ή από αιφνίδιο φόβο θανάτου. Επειδή όμως μέσω των αιώνων ο ανθρώπινος νους ανέπτυξε την ικανότητα της αφηρημένης σκέψης, εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να βιώσουμε αυτές τις βιολογικές συγκρούσεις και με μεταφορικό τρόπο. Ένας άντρας ας πούμε, μπορεί να βιώσει ως «σύγκρουση εδαφικής απώλειας» την απροσδόκητα απώλεια της οικίας ή της εργασίας του. Μια γυναίκα μπορεί να βιώσει μια έντονη ανησυχία για την υγεία ενός μέλους της οικογένειας ως «σύγκρουση φωλιάς» Μία «σύγκρουση εγκατάλειψης» μπορεί να πυροδοτηθεί μέσα από ένα αναπάντεχο διαζύγιο ή από επείγουσα μεταφορά στο νοσοκομείο. Τα παιδιά συχνά βιώνουν ως «σύγκρουση χωρισμού» την επιστροφή της μητέρας τους  στη δουλειά  ή τον χωρισμό των γονιών τους.
Αναλύοντας χιλιάδες αξονικές τομογραφίες εγκεφάλων (CT) σχετικές με τα ιστορικά των ασθενών του, ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε πως την στιγμή που ο ασθενής υφίσταται το DHS, το σοκ επηρεάζει μία συγκεκριμένη και προκαθορισμένη περιοχή του εγκεφάλου δημιουργώντας μια «κάκωση» που είναι ορατή στην αξονική τομογραφία ως μια σειρά ευδιάκριτων ομόκεντρων κύκλων ( το 1989, η Siemens, εταιρεία που κατασκευάζει αξονικούς τομογράφους, πιστοποίησε ότι αυτοί οι ομόκεντροι κύκλοι δεν ήταν τεχνουργήματα του τομογράφου).  Τη στιγμή του συγκρουσιακού σοκ, τα εγκεφαλικά κύτταρα που επηρεάζονται μεταφέρουν το σοκ στο αντίστοιχο όργανο, που με τη σειρά του αντιδρά με μια εντελώς προκαθορισμένη αλλοίωση. Ο λόγος για τον οποίο συγκεκριμένες συγκρούσεις είναι άρρηκτα δεμένες με καθορισμένες περιοχές του εγκεφάλου είναι ότι κατά τη διάρκεια της ιστορικής μας εξέλιξης, κάθε τμήμα του εγκεφάλου προγραμματίστηκε ώστε να αντιδρά άμεσα σε συγκρούσεις που θα μπορούσαν να απειλήσουν την επιβίωσή μας. Και ενώ ο «αρχέγονος εγκέφαλος» (στέλεχος και παρεγκεφαλίδα) είναι προγραμματισμένος να αντιμετωπίζει ζητήματα επιβίωσης που αφορούν την αναπνοή, την  τροφή, ή την αναπαραγωγή, ο «νέος εγκέφαλος» (ο εγκεφαλικός φλοιός) είναι κωδικοποιημένος με πιο εξελιγμένα ζητήματα όπως εδαφικές συγκρούσεις, συγκρούσεις χωρισμού, συγκρούσεις ταυτότητας και αυτό-υποτίμησης.
Η ιατρική έρευνα του Dr. Χάμερ είναι στενά συνδεδεμένη με την επιστήμη της εμβρυολογίας, καθόσον το κατά πόσο το όργανο αντιδρά σε μια σύγκρουση με δημιουργία όγκου, με καταστροφή ιστών, ή λειτουργική απώλεια, καθορίζεται από την εμβρυϊκή βλαστική στοιβάδα από την  οποία προέρχονται τόσο το όργανο όσο και ο αντίστοιχός εγκεφαλικός ιστός (Τρίτος Βιολογικός Νόμος).
Το «Οντογενετικό Σύστημα Όγκων» της ΝΓΙ μας εξηγεί πως όργανα που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο», που προέρχονται από το ενδόδερμα ή το «αρχέγονο» μεσόδερμα, όπως οι πνεύμονες, το συκώτι, το κόλον, ο προστάτης, η μήτρα, το χόριο, τα πλευρά, το περιτόναιο, το περικάρδιο, οι αδένες των μαστών κ.λπ., πάντα αντιδρούν στο συγκρουσιακό σοκ με πολλαπλασιασμό κυττάρων. Οι όγκοι αυτών των οργάνων συνεπώς, αναπτύσσονται αποκλειστικά κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης (conflict-active phase) – που ξεκινά με το DHS.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον καρκίνο του πνεύμονα. Η βιολογική σύγκρουση που συνδέεται με τον καρκίνο του πνεύμονα, είναι μια «σύγκρουση φόβου-θανάτου», γιατί σε βιολογικούς όρους ο πανικός θανάτου συνδέεται με την αδυναμία αναπνοής. Με το σοκ του φόβου-θανάτου οι κυψελίδες των πνευμόνων, που ρυθμίζουν την αναπνοή, αρχίζουν άμεσα να πολλαπλασιάζονται, δημιουργώντας ένα πνευμονικό όγκο. Αντίθετα με την κλασσική ιατρική άποψη, αυτός ο πολλαπλασιασμός πνευμονικών κυττάρων δεν είναι μια άσκοπη διεργασία. Υπηρετεί συγκεκριμένο βιολογικό σκοπό που δεν είναι άλλος από την  αύξηση της χωρητικότητας των πνευμόνων ώστε να βελτιστοποιηθούν οι  πιθανότητες επιβίωσης του οργανισμού. Οι αναλύσεις των αξονικών τομογραφιών εγκεφάλου που έγιναν από τον Dr. Χάμερ δείχνουν ότι κάθε άτομο με καρκίνο του πνεύμονα επιδεικνύει μία χαρακτηριστική   διάταξη ευκρινών ομόκεντρων κύκλων στην αντίστοιχη περιοχή του στελέχους του εγκεφάλου και ότι κάθε ασθενής έχει ζήσει έναν εντελώς αναπάντεχο  πανικό φόβου-θανάτου πριν την εκδήλωση του καρκίνου. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η σύγκρουση φόβου-θανάτου πυροδοτήθηκε από μια διάγνωση καρκίνου την οποία το άτομο εξέλαβε ως «θανατική καταδίκη». Δεδομένου ότι το κάπνισμα βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία διεθνώς, αυτή η ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στην αινιγματική αύξηση του καρκίνου των πνευμόνων («του υπ’ αριθμόν ένα δολοφόνου») και αμφισβητεί ευθέως  πως το κάπνισμα είναι αφ’ εαυτού αιτία του καρκίνου των πνευμόνων.
Ο αδενοειδής καρκίνος του μαστού, σύμφωνα με τα ευρήματα του Dr. Χάμερ, είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης-ανησυχίας «μητέρας-παιδιού» ή «συντρόφου». Αυτοί οι τύποι σύγκρουσης επιδρούν πάντα στον «αρχέγονο εγκέφαλο» στην περιοχή που ελέγχει τους γαλακτοποιούς αδένες. Μία γυναίκα μπορεί να βιώσει μια σύγκρουση «μητέρας-παιδιού» όταν το παιδί της τραυματιστεί ξαφνικά ή ασθενήσει σοβαρά. Κατά τη διάρκεια της φάσης ενεργούς-σύγκρουσης, τα κύτταρα του γαλακτοποιού αδένα πολλαπλασιάζονται συνεχώς, δημιουργώντας έναν όγκο. Ο βιολογικός σκοπός του πολλαπλασιασμού των κυττάρων είναι η αύξηση της ικανότητας παροχής μητρικού γάλατος στο παιδί που υποφέρει ώστε να επιταχυνθεί η ίασή του. Κάθε γυναίκα όπως και κάθε θηλαστικό, γεννιέται με αυτό το πανάρχαιο βιολογικό πρόγραμμα.  Πληθώρα περιπτωσιολογικών μελετών του Dr. Χάμερ, δείχνουν πως  γυναίκες, ακόμα και όταν δεν θηλάζουν, ανέπτυξαν όγκο των γαλακτοποιών αδένων λόγω  μιας έμμονης ανησυχίας για κάποιο αγαπημένο πρόσωπο (ένα παιδί που βρίσκεται σε δυσκολία, έναν γονέα που ασθενεί, ή έναν αγαπημένο φίλο/φίλη για τον οποίον έχει πραγματικά λόγο να ανησυχεί).
Αυτά που έχουν ειπωθεί για τον καρκίνο των πνευμόνων και των μαστών έχουν επίσης εφαρμογή και σε όλους τους άλλους καρκίνους που προέρχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο». Ο καθένας απ’ αυτούς πυροδοτείται από ένα συγκεκριμένο συγκρουσιακό σοκ που ενεργοποιεί ένα «Σημαντικό Ειδικό Βιολογικό Πρόγραμμα» (Significant Biological Special Program – SBS) (Πέμπτος Βιολογικός Νόμος) που επιτρέπει στον οργανισμό να αντιπαρέρχεται τον καθημερινό τρόπο αυτόματης λειτουργίας του και να διαχειρίζεται την κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Σε κάθε τύπο σύγκρουσης αντιστοιχεί ένα σημείο του εγκεφάλου το οποίο συντονίζει το συγκεκριμένο βιολογικό πρόγραμμα.
Ενώ τα όργανα που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο» δημιουργούν όγκους κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, το αντίθετο συμβαίνει με όλα τα όργανα που ελέγχονται από τον εγκεφαλικό φλοιό του «νέου εγκεφάλου». Όσον αφορά τον εμβρυϊκό φλοιό, όλα τα όργανα και όλοι οι ιστοί (ωοθήκες, όρχεις, κόκαλα, λεμφαδένες, επιδερμίδα, τράχηλος της μήτρας, βρόγχοι, στεφανιαία αγγεία, γαλακτοφόροι πόροι κ.λ.π. ) που ελέγχονται από τον εγκεφαλικό φλοιό προέρχονται από το εκτόδερμα και το νεοεγκεφαλικό μεσόδερμα. Την στιγμή του συγκρουσιακού σοκ το όργανο που αντιστοιχεί βιολογικά σε αυτό απαντάει με εκφυλισμό κυττάρων. Η νέκρωση των ωοθηκών ή των όρχεων, η οστεοπόρωση, ο καρκίνος των οστών, τα στομαχικά έλκη, για παράδειγμα, είναι καταστάσεις που συμβαίνουν μόνο ενώ το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση συναισθηματικού στρες που σχετίζεται με το αντίστοιχο συγκρουσιακό σοκ. Όπως αναμένεται, αυτή η απώλεια ιστών έχει το βιολογικής σκοπό της.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ιστό της εσωτερικής επιφάνειας των γαλακτοφόρων πόρων. Εφόσον το πλακώδες επιθήλιο τοίχωμα των γαλακτοφόρων πόρων αναπτύσσεται πολύ αργότερα από τους γαλακτοπαραγωγούς αδένες, η λειτουργία των νεότερων αυτών ιστών ελέγχεται από ένα νεότερο τμήμα του εγκεφάλου δηλ. από τον εγκεφαλικό φλοιό. Η βιολογική σύγκρουση που αντιστοιχεί στο εσωτερικό τοίχωμα των γαλακτοφόρων πόρων είναι η «σύγκρουση χωρισμού» τον οποίο βιώνει η γυναίκα ως «μου πήραν το παιδί μου ή τον σύντροφό μου από το στήθος». Ένα θηλυκό θηλαστικό μπορεί να βιώσει την ίδια σύγκρουση αν σκοτωθεί ή χαθεί το νεογνό του. Ως φυσική αντίδραση στην σύγκρουση χωρισμού ο ιστός των τοιχωμάτων των γαλακτοφόρων πόρων αρχίζει να δημιουργεί ελκώσεις. Ο σκοπός αυτής της απώλειας ιστών είναι η αύξηση της διαμέτρου των γαλακτοφόρων πόρων, ώστε το γάλα που δεν χρησιμεύει πλέον να μπορεί να αποστραγγιστεί ευκολότερα αντί να μαζεύεται στο στήθος.  Κάθε γυναικείος εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος με αυτήν τη βιολογική αντίδραση. Επειδή το γυναικείο στήθος είναι, μιλώντας με βιολογικούς όρους, συνώνυμο με την γαλουχία και την φροντίδα, οι γυναίκες βιώνουν αυτές τις συγκρούσεις σε περίπτωση αιφνίδιων χωρισμών από κάποιον για τον οποίο νοιάζονται έντονα. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου φυσικά συμπτώματα κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, εκτός ίσως από μια περιστασιακή ελαφρά αίσθηση «τραβήγματος» στο στήθος.
ΟΙ ΔΥΟ ΦΑΣΕΙΣ ΚΑΘΕ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ
Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε επίσης, πως με την προϋπόθεση της επίλυσης της σύγκρουσης κάθε ασθένεια εκτυλίσσεται σε δύο φάσεις (Δεύτερος Βιολογικός Νόμος). Κατά την πρώτη, ή αλλιώς φάση ενεργούς-σύγκρουσης (conflict-active phase – ca phase), όλος ο οργανισμός βρίσκεται σε εγρήγορση ώστε να αντιμετωπίσει τη σύγκρουση. Την ώρα που σημαντικές κυτταρικές αλλαγές δρομολογούνται στο σωματικό επίπεδο, η ψυχή και το αυτόνομο νευρικό σύστημα προσπαθούν επίσης να διαχειριστούν την απροσδόκητη κατάσταση. Ο οργανισμός μπαίνει σε κατάσταση υπερέντασης (συμπαθητικοτονία) και ο νους απορροφάται πλήρως από το περιεχόμενο της σύγκρουσης. Οι διαταραχές ύπνου και η έλλειψη όρεξης είναι χαρακτηριστικά συμπτώματα αυτής της κατάστασης. Βιολογικά αυτό είναι ζωτικής σημασίας γιατί η εστίαση στο περιεχόμενο της σύγκρουσης και οι επιπλέον ώρες εγρήγορσης δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον για την διεργασία επίλυσης της σύγκρουσης και την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα. Η φάση ενεργούς-σύγκρουσης αποκαλείται και «ψυχρή φάση». Επειδή τα αιμοφόρα αγγεία συστέλλονται όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε κατάσταση  άγχους, χαρακτηριστικά συμπτώματα της φάσης-ενεργούς- σύγκρουσης είναι τα κρύα άκρα (ειδικά τα κρύα χέρια), τα ρίγη και ψυχρές εφιδρώσεις. Η ένταση των συμπτωμάτων εξαρτάται φυσικά από το μέγεθος της σύγκρουσης.
Αν το άτομο παραμείνει σε μια έντονη φάση ενεργούς- σύγκρουσης επί μακρόν, η κατάσταση μπορεί και να αποβεί μοιραία. Ο Dr. Χάμερ όμως αποδεικνύει πέραν λογικής αμφιβολίας πως ένας οργανισμός δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει από τον ίδιο τον καρκίνο του. Το άτομο μπορεί να πεθάνει από μηχανικές επιπλοκές που προκαλεί ένας όγκος, αν για παράδειγμα αποφράξει ένα ζωτικό όργανο όπως το κόλον ή τους χοληφόρους πόρους. Όμως δεν μπορούν με κανέναν τρόπο τα καρκινικά κύτταρα από μόνα τους να προκαλέσουν τον θάνατο.  Στην Νέα Γερμανική Ιατρική  – ΝΓΙ  η διάκριση ανάμεσα στους «καλοήθεις» και στους «κακοήθεις» όγκους χάνει το νόημά  της. Ο όρος «κακοήθης» είναι  ένας κατασκευασμένος όρος (το ίδιο ισχύει για τους καρκινικούς δείκτες) που απλά δείχνει πως η κυτταρική αναπαραγωγική δράση έχει ξεπεράσει ένα αυθαίρετα επιλεγμένο όριο.
Αν το άτομο πεθάνει κατά τη διάρκεια της φάσης  ενεργούς-σύγκρουσης αυτό γίνεται συνήθως λόγω απώλειας ενέργειας, απώλειας βάρους, στέρησης ύπνου και συναισθηματικής και νοητικής εξάντλησης. Συχνά είναι η ίδια η συγκλονιστική διάγνωση καρκίνου ή μια αρνητική πρόγνωση του τύπου – «σου μένουν έξι μήνες ζωής!» – που φέρνουν τους ασθενείς (και τους αγαπημένους τους) σε κατάσταση απελπισίας. Με ελάχιστη ως καμία ελπίδα και στερημένοι από τη ζωτική τους ενέργεια, κυριολεκτικά λειώνουν και τελικά πεθαίνουν από καχεξία, μια αγωνιώδη και επίπονη διαδικασία που απλά επιταχύνεται από τις συμβατικές θεραπευτικές αγωγές.
Αν ο ασθενής δεν έχει υποβληθεί σε συμβατικές θεραπείες (και ιδίως χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία), η ΝΓΙ  έχει ποσοστά επιτυχίας 95-98 τοις εκατό. Η ειρωνεία είναι πως αυτές οι στατιστικές για τα καταπληκτικά ποσοστά επιτυχίας του Dr. Χάμερ έχουν ανακοινωθεί από τις ίδιες τις διωκτικές αρχές. Όταν ο Dr. Χάμερ συνελήφθη το 1997 με την κατηγορία της παροχής ιατρικών συμβουλών σε τρεις ασθενείς χωρίς άδεια, η αστυνομία κατάσχεσε τους φακέλους των ασθενών του και τους έδωσε για επεξεργασία. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της δίκης ένας εισαγγελέας αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως μετά από παρέλευση πέντε χρόνων 6000 από 6500 ασθενείς, στην πλειοψηφία με «καταληκτικούς» καρκίνους βρίσκονταν ακόμα εν ζωή. Με τις συμβατικές θεραπείες οι αριθμοί είναι σε γενικές γραμμές ακριβώς αντίθετοι. Σύμφωνα με τον επιδημιολόγο και βιοστατιστικολόγο Dr. Ούλριχ Άμπελ (Γερμανία) «Τα ποσοστά επιτυχίας των περισσοτέρων χημειοθεραπειών είναι φρικτά…Δεν υπάρχουν επιστημονικά πειστήρια για την δυνατότητα της (χημειοθεραπείας) να παρατείνει καθ’ οιονδήποτε αισθητό τρόπο της ζωές των ασθενών που πάσχουν από τις πιο κοινές μορφές καρκίνου…Η Χημειοθεραπεία για κακοήθειες μη εγχειρήσιμες, όπως είναι το 80% όλων των καρκίνων, είναι επιστημονικός κρανίου τόπος.» (Lancet 1991).
TO ΣΩΜΑ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ
Η επίλυσης της σύγκρουσης σηματοδοτεί την αρχή της δεύτερης φάσης του βιολογικού προγράμματος. Τα συναισθήματά μας και ο οργανισμός μας μπαίνουν αμέσως σε φάση ίασης που υποβοηθείται από το πέρασμα του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε κατάσταση «βαγοτονίας». Κατά την φάση ίασης επανέρχεται η όρεξη, όμως νιώθουμε μεγάλη κούραση (μπορεί και να μην μπορούμε να σηκωθούμε απ’ το κρεβάτι). Είναι σημαντικό σ’ αυτήν την φάση να ξεκουραζόμαστε και να προμηθεύουμε τον οργανισμό με τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά ενώ το σώμα μας προσπαθεί να θεραπευτεί. Η δεύτερη φάση αποκαλείται και «θερμή φάση», καθώς στη φάση της βαγοτονίας η αγγειοδιαστολή προκαλεί  ζεστά χέρια, ζεστά πόδια και ζεστή επιδερμίδα.
Με την επίλυση της σύγκρουσης παρατηρείται και μια άμεση αλλαγή στο επίπεδο του πάσχοντος οργάνου. Ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός (αύξηση όγκου ελεγχόμενη από τον «αρχέγονο εγκέφαλο») ή η κυτταρική λύση (απώλεια ιστών ελεγχόμενη από τον «νέο εγκέφαλο») παύει αμέσως και ξεκινάει η αντίστοιχη διεργασία επισκευής. Μια περιοχή που νεκρώθηκε ή παρουσίασε ελκώματα κατά την φάση ενεργούς  σύγκρουσης, τώρα επουλώνεται και  αναπληρώνεται με νέα κύτταρα. Αυτή η αναπλήρωση συνήθως συνοδεύεται από πιθανά επίπονο πρήξιμο, που δημιουργείται από το  οίδημα που προστατεύει τους ιστούς κατά την φάση θεραπείας. Άλλα συνήθη θεραπευτικά συμπτώματα είναι η υπερευαισθησία, ο κνησμός, οι σπασμοί (αν εμπλέκονται μυϊκοί ιστοί) και οι φλεγμονές. Παραδείγματα «ασθενειών» που εμφανίζονται μόνο κατά την θεραπευτική φάση είναι: κάποιες δερματικές διαταραχές, αιμορροΐδες, λαρυγγίτιδα, βρογχίτιδα, αρθρίτιδα, αρτηριοσκλήρωση, δυσλειτουργίες της ουροδόχου κύστεως ή των νεφρών, ορισμένες ηπατικές ασθένειες, καθώς και μολύνσεις (βλέπε παρακάτω).
Βασισμένη σε  παρατηρήσεις για τον πολλαπλασιασμό  των κυττάρων (μίτωση)  και με κριτήριο την γενικά αποδεκτή διαφορά ανάμεσα σε «καλοήθεις» και «κακοήθεις» όγκους, ή συμβατική ιατρική θεωρεί την φυσική αναπαραγωγή κυττάρων των ιστών που βρίσκονται σε διαδικασία ίασης ως «κακοήθεια». Η ΝΓΙ  διακρίνει δύο είδη όγκων. Οι όγκοι όμως δεν χωρίζονται σε «καλούς» και «κακούς». Αντίθετα, ταξινομούνται  σύμφωνα με τον ιστολογικό τους τύπο και την περιοχή του εγκεφάλου από την οποία προέρχονται και ελέγχονται.  Υπάρχουν όγκοι που αναπτύσσονται κατ’ αποκλειστικότητα κατά την φάση ενεργούς σύγκρουσης (πνευμονικοί όγκοι, όγκοι στο κόλον, όγκοι στο ήπαρ, όγκοι της μήτρας, όγκοι του προστάτη κ.τ.λ.) και, αντίθετα, όγκοι που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα της φυσικής διαδικασίας ανάπλασης του οργάνου.  Όπως και με τους όγκους που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο», η ανάπτυξη όγκων κατά τη θεραπευτική φάση δεν είναι ούτε τυχαία ούτε άσκοπη αφού ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός σταματάει αμέσως μόλις σταματήσει η επισκευή  του ιστού.  Ο καρκίνος των όρχεων,  ο καρκίνος των ωοθηκών, το λέμφωμα, το λέμφωμα νον-Χότζκινς,  διάφοροι τύποι σαρκώματος, τα καρκινώματα των βρόγχων και του λάρυγγα, όπως και ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, είναι όλοι θεραπευτικής φύσης και είναι αποκλειστικά και μόνο φαινόμενα της θεραπευτικής φάσης της ασθένειας. Αν δεν διακοπεί η θεραπευτική διαδικασία μέσω φαρμακευτικών αγωγών ή υποτροπής της σύγκρουσης, αυτοί οι όγκοι τελικά φθίνουν κατά τη διάρκεια ολοκλήρωσης της θεραπευτικής φάσης.
Ο δεύτερος τύπος καρκίνου του μαστού, ο πορογενής καρκίνος in situ (DCIS) εμπίπτει και αυτός στην ίδια κατηγορία. Ενώ ένας καρκίνος των αδένων των μαστών είναι ένδειξη ότι μια γυναίκα βρίσκεται στην ενεργή φάση μιας σύγκρουσης ανησυχίας, ο καρκίνος των πόρων είναι θετικό σημάδι πως η σχετική σύγκρουση αποχωρισμού («μου πήραν το παιδί ή το σύντροφο από το στήθος») έχει επιλυθεί. Καμία γυναίκα δεν αναπτύσσει καρκίνο του μαστού χωρίς λόγο! Ούτε είναι τυχαία η ανάπτυξη καρκίνου συγκεκριμένα στον δεξιό ή αριστερό μαστό της, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΛΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑΣ
Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε ότι η πλευρικότητά μας καθορίζει  το αν μία ασθένεια όπως ο καρκίνος, αναπτύσσεται στην δεξιά ή την αριστερή πλευρά του σώματός μας.  Ο κανόνας είναι ο εξής: ένας δεξιόχειρας αντιδρά  σε μια σύγκρουση που αφορά την μητέρα ή το παιδί της/του με την αριστερή πλευρά του σώματος του, ενώ αντιδρά σε σύγκρουση που έχει να κάνει με έναν «σύντροφο», π.χ. πατέρα, αδερφό/ή, συγγενή, φίλο/η, συνάδελφο κ.τ.λ., με την δεξιά πλευρά. Για τους αριστερόχειρες ισχύει το αντίθετο. Υπάρχει πάντα μία σχέση διασταύρωσης (χιαστί)  μεταξύ εγκεφάλου και σώματος, επειδή κάθε ημισφαίριο του εγκεφάλου (εξαιρείται το στέλεχος του εγκεφάλου) ελέγχει την αντίθετη πλευρά του σώματος.
Ο απλούστερος τρόπος να αναγνωρίσουμε την βιολογική μας πλευρικότητα είναι το τεστ του χειροκροτήματος. Το πάνω χέρι είναι το κυρίαρχο χέρι και δείχνει αν είμαστε δεξιόχειρες ή αριστερόχειρες.  Με αυτόν τον τρόπο, ένας καρκίνος του δεξιού μαστού, μια κύστη στην αριστερή ωοθήκη, μια δερματοπάθεια στην δεξιά ή αριστερή πλευρά (ή σε αμφότερες τις πλευρές), μια παράλυση στην αριστερή πλευρά του σώματος (π.χ. μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο), μας δίνουν μια πρώτη ένδειξη ως προς το «ποιος» εμπλέκεται στην αρχική σύγκρουση. Όσον αφορά πιο πολύπλοκες συγκρούσεις (και περιοχές του εγκεφάλου) πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας και  την ορμονική κατάσταση του ασθενούς για να μπορούμε να αξιολογήσουμε με ακρίβεια την κατάσταση.
Ο ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ
Μια άλλη διάσταση της έρευνας του Dr. Χάμερ έχει να κάνει με το ρόλο των μικροβίων στην ανάπτυξη των ασθενειών. Οι ανακαλύψεις του σχετικά με το θέμα είναι οι εξής (Τέταρτος Βιολογικός Νόμος): Οι μικροβιακοί οργανισμοί όπως μύκητες, βακτηρίδια και ιοί είναι ενεργοί μόνο κατά τη θεραπευτική φάση και ο τρόπος με τον οποίο δρουν ακολουθεί απόλυτα τη λογική της εξέλιξης του είδους. Τα φυματικά βακτήρια για παράδειγμα, εποικούν μόνο τους ιστούς που ελέγχονται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο». Η λειτουργία τους κατά την θεραπευτική φάση είναι να αποσυνθέτουν τους όγκους των οποίων ή παρουσία είναι πλέον περιττή, π.χ. τους πνευμονικούς όγκους, τους όγκους του προστάτη, της μήτρας, τους όγκους των αδένων του στήθους, τα μελανώματα  και τα μεσοθηλιώματα. Τα φυματικά βακτήρια είναι απαραίτητα για την αποσύνθεση των πλεοναζόντων «αναλώσιμων κυττάρων» που υπερ-αναπτύχθηκαν για βιολογικούς λόγους κατά τη φάση ενεργούς-σύγκρουσης. Αν δεν υπάρχουν βακτήρια  λόγω εμβολιασμού, κατάχρησης αντιβιοτικών ή χημειοθεραπευτικής αγωγής, ο όγκος δεν μπορεί να αποσυντεθεί όπως θα έπρεπε. Ως αποτέλεσμα, παραμένει στην θέση του και ασβεστοποιείται παραμένοντας εντελώς ακίνδυνος. Αν όμως ανακαλυφθεί τυχαία στη διάρκεια κάποιας ιατρικής εξέτασης, μπορεί να οδηγήσει σε εσφαλμένη διάγνωση «καρκίνου», με όλους τους επακόλουθους κινδύνους για δημιουργία νέων συγκρουσιακών σοκ με νέα συμπτώματα. Με την κατανόηση των βιολογικών νόμων της ανάπτυξης των ασθενειών, αυτή η πιθανότητα μπορεί πρακτικά να εξαλειφθεί.
Ενώ τα βακτήρια αποσυνθέτουν τα κύτταρα όγκων που έχουν εξαντλήσει τη χρησιμότητά τους, οι ιοί φαίνεται να σχετίζονται με την διεργασία ίασης των ιστών που ελέγχονται από τους ιστούς του εγκεφαλικού φλοιού, (π.χ. βρόγχοι, ρινικές μεμβράνες, τοιχώματα του στομάχου, τοιχώματα των χοληφόρων πόρων, και της επιδερμίδας). Η ηπατίτιδα, η πνευμονία, ο έρπης, η γρίπη, οι στομαχικές ιώσεις , είναι ενδείξεις πως μια «έντονη» πλην όμως φυσιολογική διαδικασία εκτυλίσσεται στο σώμα. Όσον αφορά στον ρόλο των ιών, ο Dr. Χάμερ προτιμάει να μιλάει για «υποθετικούς ιούς» εφόσον τελευταία η ύπαρξη των ιών έχει αμφισβητηθεί. Αυτή η ανακάλυψη συμφωνεί με τα παλαιότερα ευρήματα του που δείχνουν ότι η διαδικασία επούλωσης και αναπλήρωσης ελκωματικών ή νεκρωμένων ιστών συνεχίζει να συμβαίνει, ακόμα και αν οι ιοί που σχετίζονται με τους ιστούς είναι απόντες.
Το δίλλημα στο οποίο βρίσκεται η συμβατική ιατρική είναι ότι αποτυγχάνοντας να αναγνωρίσει το σχήμα των δύο φάσεων της κάθε ασθένειας, τείνει κατ’ εξακολούθηση να παραβλέπει τη φάση ενεργούς σύγκρουσης κατά την εξέταση του ασθενούς. Εφόσον τα μικρόβια είναι ενεργά μόνο κατά τη θεραπευτική φάση της ασθένειας, και εφόσον η δραστηριότητα των μικροβίων συνοδεύεται  από φλεγμονές, πυρετούς, πύον, εκκρίματα και πόνο, τα μικρόβια θεωρούνται κακοήθη  και η αιτία των ασθενειών.  Τα μικρόβια όμως δεν προκαλούν τις ασθένειες. Σε τελευταία ανάλυση, ο οργανισμός μας κάνει χρήση των μικροβιακών οργανισμών ώστε να βελτιστοποιήσει τη θεραπευτική διαδικασία. Τα μικρόβια βεβαίως, μπορούν να μεταδοθούν από άτομο σε άτομο, όμως παραμένουν ανενεργά μέχρις ότου το άτομο να βρεθεί στη θεραπευτική φάση μιας ίδιου τύπου σύγκρουσης.
ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗΣ
Βασιζόμενοι στο «Οντογεννετικό Σύστημα των Όγκων της  ΝΓΙ, η ευρέως εξαπλωμένη θεωρία της μετάστασης που υποστηρίζει  πως τα καρκινικά κύτταρα ταξιδεύουν δια μέσω του κυκλοφορικού και το λεμφικού συστήματος και δημιουργούν καρκίνους σε νέα σημεία είναι, σύμφωνα με τον Dr. Χάμερ, «καθαρή ακαδημαϊκή μυθοπλασία». Τα κύτταρα γενικά και τα καρκινικά κύτταρα ειδικότερα δεν  μπορούν σε καμία περίπτωση να αλλάξουν την ιστολογική τους δομή ή να διαπεράσουν τον ουδό της βλαστικής στοιβάδας. Ένα πνευμονικό καρκινικό κύτταρο, για παράδειγμα, που έχει ενδοδερμική καταγωγή, ελέγχεται από τον «αρχέγονο εγκέφαλο» και πολλαπλασιάζεται κατά την φάση ενεργούς-σύγκρουσης, δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε οστικό κύτταρο που έχει μεσοδερμική καταγωγή, ελέγχεται από τον εγκεφαλικό φλοιό («νέο εγκέφαλο»), και αποσυντίθεται κατά την διάρκεια της φάσης ενεργούς σύγκρουσης. Σύμφωνα με το σενάριο «ο καρκίνος του πνεύμονα κάνει μετάσταση στα οστά», τα καρκινικά κύτταρα του πνεύμονα θα προκαλούσαν τρύπες (δηλαδή οστεόλυση – που είναι το αντίθετο του όγκου) σε κάποιο οστό του σώματος. Πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε: γιατί τα καρκινικά κύτταρα σπάνια «εξαπλώνονται» στους κοντινότερους γειτονικούς ιστούς, π.χ. από την μήτρα στον τράχηλο. Αν τα καρκινικά κύτταρα ταξιδεύουν μέσω του κυκλοφορικού συστήματος, γιατί οι υπηρεσίες αιμοδοσίας δεν κάνουν εργαστηριακές αναλύσεις για την ανίχνευση καρκινικών κυττάρων στο αίμα του δότη; Γιατί δεν βρίσκουμε πολλαπλούς καρκίνους στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων των καρκινοπαθών;
Στις 19 Αυγούστου του 2004, η Καναδική εφημερίδα Globe and Mail, δημοσίευσε ένα άρθρο τιτλοφορούμενο «Ερευνητές Αναζητούν Αιματολογικό Τεστ για τον Καρκίνο του Μαστού».  Το κείμενο περιείχε διάφορες αποκαλυπτικές δηλώσεις: «Το κυνήγι καρκινικών κυττάρων στο κυκλοφορικό σύστημα έχει διαρκέσει δέκα χρόνια….» και «μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε η τεχνολογία για να αφαιρέσουμε το τυχόν καρκινικό κύτταρο από τα  εκατομμύρια ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια που υπάρχουν σε μια φιάλη ανθρώπινου αίματος». Εκτός του ότι δεν φαίνεται να έχει τέλος αυτό  το «κυνήγι» (όπως μαρτυράει το άρθρο), δεν υπονοεί  το άρθρο ότι η θεωρία της «μετάστασης» παραπληροφορούσε το κοινό και τρομοκρατούσε μέχρι θανάτου εκατομμύρια καρκινοπαθών για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες τώρα;
Ο Dr. Χάμερ βέβαια δεν αμφισβητεί την ύπαρξη δευτερευόντων καρκίνων. Αυτοί  οι επακόλουθοι καρκίνοι όμως δεν δημιουργούνται από μεταναστεύοντα κύτταρα που ως εκ θαύματος μεταμορφώνονται σε κύτταρα διαφορετικού τύπου, αλλά από νέα συγκρουσιακά σοκ. Νέα συγκρουσιακά σοκ (DHS) μπορεί να δημιουργηθούν από επιπλέον τραυματικές εμπειρίες που φέρνει η ζωή ή μέσα από διαγνωστικά σοκ.  Όπως αναφέρθηκε ήδη, μία απρόσμενη διάγνωση καρκίνου, ή η ανακοίνωση μιας «μετάστασης» μπορεί να πυροδοτήσει ένα σοκ φόβου-θανάτου (που προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα), ή οποιοδήποτε  άλλου είδους «διαγνωστικό σοκ», δημιουργώντας νέους καρκίνους σε άλλα μέρη του σώματος. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ασθενείς δεν καταφέρνουν να φτάσουν ποτέ στην θεραπευτική φάση, γιατί η κατάσταση υπερβολικού στρες στην οποία βρίσκονται τους εξασθενεί σε τέτοιο βαθμό που οι πιθανότητες να επιβιώσουν μιας υψηλά τοξικής χημειοθεραπείας είναι πολύ μικρές.
Ο δεύτερος σε συχνότητα  καρκίνος μετά τον καρκίνο του πνεύμονα είναι ο καρκίνος των οστών. Ο Dr. Χάμερ ανακάλυψε πως τα οστά μας είναι βιολογικά συνδεδεμένα  με την αυτοπεποίθησή και την αυτοεκτίμησή μας. Έτσι, όταν σε κάποιον ανακοινώνεται πώς πάσχει από μια ασθένεια που απειλεί την ίδια την ζωή του, ειδικά από έναν «καλπάζοντα καρκίνο», το μεταφράζει μέσα του ως: «τώρα είμαι άχρηστος», και τα οστά δίπλα στο σημείο που αισθανόμαστε «άχρηστοι» αρχίζουν να απασβεστοποιούνται (στην περίπτωση καρκίνου του μαστού αυτό συμβαίνει συχνά στην περιοχή του στέρνου ή των πλευρών).  Όπως και στην περίπτωση σπασμένου οστού, ο σκοπός αυτού του βιολογικού προγράμματος (δηλ. της «ασθένειας») εμφανίζεται στο τέλος της θεραπευτικής φάσης. Όταν τελειώσει η φάση επισκευής, το οστό θα είναι πολύ ισχυρότερο σ’ αυτό το σημείο, σιγουρεύντας πως θα είμαστε πολύ καλύτερα εξοπλισμένοι να ανταπεξέλθουμε σε περίπτωση μιας νέας «σύγκρουση υποτίμησης του εαυτού μας».
Η ΦΥΣΗ ΤΩΝ ΟΓΚΩΝ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ
Αφού επιλυθεί η σύγκρουση, η εγκεφαλική κάκωση – ταυτόχρονα με την ψυχή και το όργανο – εισέρχεται και  αυτή στη θεραπευτική φάση. Όπως σε κάθε τραύμα που βρίσκεται σε φάση επούλωσης,  αναπτύσσεται ένα οίδημα (μαζεύεται υγρό) γύρω από την κάκωση ώστε να προστατευτεί ο υπό ανάρρωση νευρικός ιστός. Στην αξονική τομογραφία του εγκεφάλου οι αλλαγές είναι ευκρινώς αναγνωρίσιμες: οι σαφείς ομοκεντρικοί κύκλοι βυθισμένοι πλέον στο οίδημα  φαίνονται ασαφείς, δυσδιάκριτοι και σκοτεινοί.
Στο απόγειο της θεραπευτικής φάσης, όταν το εγκεφαλικό οίδημα έχει φτάσει στο μέγιστό του, ο εγκέφαλος πυροδοτεί μια βραχείας διάρκειας, δυνατή ώση που αποβάλλει το οίδημα.  Στην ορολογία της ΝΓΙ , αυτή η αντίστροφη ρύθμιση ονομάζεται «Επιληπτοειδής Κρίση» (ΕΚ/EC).  Στην διάρκεια αυτής της κρίσης ολόκληρος ο οργανισμός ξαναπερνάει για σύντομο χρονικό διάστημα σε κατάσταση συμπαθητικοτονίας, δηλ. το άτομο ξαναζεί τα συμπτώματα της φάσης ενεργούς-σύγκρουσης όπως  ψυχρές εφιδρώσεις, κρύα άκρα, ταχυκαρδία και ναυτία. Η ένταση και διάρκεια αυτής  της προ-προγραμματισμένης κρίσης εξαρτάται από την ένταση και τη διάρκεια της σύγκρουσης που προηγήθηκε. Καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια, ασθματικές κρίσεις και επιληπτικές κρίσεις δεν είναι παρά μόνο μερικά παραδείγματα των συμπτωμάτων της κρίσιμης αυτής καμπής. Ο τύπος της «κρίσης» αυτής, εξαρτάται πάντα από την φύση της σύγκρουσης και την συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται μ’ αυτήν.
Αφού αποβληθεί το οίδημα, νευρογλοιακός ιστός – ο συνδετικός εγκεφαλικός ιστός που προσφέρει δομική υποστήριξη στους νευρώνες – μαζεύεται στην περιοχή ώστε να βοηθήσει  την ανάνηψη των νευρώνων που επηρεάστηκαν από το συγκρουσιακό σοκ (DHS).   Είναι αυτή ακριβώς η φυσική συσσώρευση νευρογλοιακού ιστού που η συμβατική ιατρική ονομάζει «όγκο εγκεφάλου», με ολέθριες συχνά επιπτώσεις για τον ασθενή.  Ο Dr. Χάμερ έδειξε ήδη από το 1981 ότι ένας «όγκος στον εγκέφαλο» δεν είναι ασθένεια με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αλλά σύμπτωμα της θεραπευτικής φάσης που τρέχει παράλληλα  και στο όργανο (το οποίο όργανο  ελέγχεται από την αντίστοιχη περιοχή του εγκεφάλου που περνάει ταυτόχρονα τη φάση θεραπείας της). «Μεταστατικοί καρκίνοι εγκεφάλου» συνεπώς, δεν υπάρχουν.
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΝΓΙ  (με δυο λόγια)
Το πρώτο βήμα στην ΝΓΙ είναι να δοθεί στον ασθενή η  κατανόηση της βιολογικής φύσης ενός συμπτώματος π.χ. ενός συγκεκριμένου καρκίνου σε σχέση με την ψυχική του αιτία. Μια αξονική τομογραφία εγκεφάλου και το πλήρες ιατρικό ιστορικό του ασθενούς είναι ζωτικής σημασίας ώστε να προσδιορισθεί αν αυτός βρίσκεται ακόμα στη φάση ενεργούς σύγκρουσης ή αν βρίσκεται ήδη στη θεραπευτική φάση. Αν είναι ακόμα στην φάση ενεργούς σύγκρουσης, στόχος είναι η αναγνώριση  του αρχικού συγκρουσιακού σοκ (DHS) και η ανάπτυξη στρατηγικής για την επίλυση της σύγκρουσης. Σημαντική είναι η προετοιμασία του ασθενή για τα θεραπευτικά συμπτώματα που θα ακολουθήσουν καθώς και για ενδεχόμενες επιπλοκές που ίσως επιφέρουν. Αυτά τα συμπτώματα είναι πάρα πολύ προβλέψιμα! Τα ευρήματα του Dr. Χάμερ μας δίνουν – για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής – ένα σύστημα στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε όχι μόνο για να κατανοήσουμε, αλλά και για να προβλέψουμε την εξέλιξη και τα συμπτώματα της κάθε ασθένειας. Αυτή είναι η πραγματική προληπτική ιατρική, μια όψη της Νέας Γερμανικής Ιατρικής που δεν πρέπει να σταματήσουμε να τονίζουμε. Η αληθινή πρόληψη προϋποθέτει την κατανόηση της πραγματικής αιτίας μιας ασθένειας, και η έρευνα του Dr. Χάμερ μας την δίνει με υπέροχη λεπτομέρεια. Κατανοώντας τους «Πέντε Βιολογικούς Νόμους» των αιτιών και της θεραπευτικής διαδικασίας των ασθενειών, απελευθερωνόμαστε από τον φόβο και τον πανικό που συνοδεύει την εμφάνιση  των συμπτωμάτων. Η γνώση είναι όντως δύναμη. Σε αυτή την περίπτωση όμως σώζει και  ζωές.
Η Caroline Markolin, Ph.D, είναι καθηγήτρια της ΝΓΙ, εκπαιδευμένη και αναγνωρισμένη από τον  Dr. Hamer. Ζει στον Καναδά και προσφέρει σεμινάρια πάνω στην ΝΓΙ σε τακτική βάση στο  Μοντρεάλ και το Βανκούβερ του Καναδά.
Για περισσότερες πληροφορίες για την ΝΓΙ, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://learninggnm.com
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό EXPLORE! Vol. 6/Nr. 3
Μετάφραση:: Φίλ. Κότσης
Πηγή: otyposnews.gr